فرنگیس محبی http://zamaaneh.com/Mohebbi/ en-us Copyright 2010 Sun, 27 Dec 2009 13:36:53 +0000 http://www.sixapart.com/movabletype/ http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss لیونل مسی؛ مرد سال فوتبال جهان لیونل مِسی (Lionel Messi) ستاره‏ی باشگاه بارسلونای اسپانیا، در مراسمی که هفته‏ی گذشته در زوریخ برگزار گردید، مرد سال فوتبال جهان شد. این افتخار با رأی مربیان و کاپیتان‏های تیم‏های ملی سراسر جهان به‏دست می‏آید و این‏بار ستاره‏ی آرژانتینی فوتبال جهان، که برای سومین سال متوالی نامزد دریافت این جایزه شده بود، موفق به کسب این افتخار شد. [[sound]] هم‏چنین این اولین‌بار است که یک آرژانتینی این مقام را به ‏خود اختصاص می‏دهد. در سال ۲۰۰۷ «کاکا» ستاره‏ی برزیلی و در سال ۲۰۰۸ «کریستینا رونالدو» جادوگر پرتقالی فوتبال، از او پیشی‏ گرفتند. اما امسال درخشش مسی در تیم بارسلونا و تیم ملی فوتبال آرژانتین به حدی بود که توانست با اختلاف چشم‏گیری با رونالدو، مرد سال فوتبال جهان شود. مسی چندماه پیش به‌عنوان بهترین بازیگر اروپا، صاحب توپ طلایی فوتبال اروپا نیز شده بود. اما کدام خصوصیات و خلاقیت‏های مسی او را به اوج رساند. بنیامین صدر، روزنامه‏نگار در این‌باره می‏گوید: با توجه به عمل‏کرد تیم بارسلونا در یک سال گذشته و کسب تمامی عناوین قهرمانی در اروپا که آخرین آن در جام باشگاه‏های جهان به دست آمد، نکته‏ی مهم این است حضور لیونل مسی در این تیم، همواره حتی زمان اُفت بازی این بازی‏کن، حضور پررنگی بوده است و حرکت‏های سرنوشت‏سازی را انجام داده است. هرچند ممکن است این حرکت‏ها همیشه یک‏نواخت و دارای انسجام کامل نبوده باشد. اما حضور او همواره سرنوشت‌ساز بوده است و بازی‏کنان بزرگ معمولا این خاصیت را دارند. [[photow01]] از سوی دیگر، سیستم بازی مسی، بر خلاف سیستم بازی کلاسیک بازی‏کنان اروپایی، مبتنی بر تکنیک فردی است تا تاکتیک تیمی. این همان‌چیزی که بازی‏کنان امریکای جنوبی بسیار بر آن اشراف دارند و موفق هستند؛ یعنی حرکت‏های انفجاری و حرکت‏های سرنوشت‏ساز در بازی که سرآمد همه‏ی آن‏ها دیه گو مارادونا، ستاره‏ی سابق فوتبال آرژانتین، است. اما آن‏چه لیونل مسی را دقیقا از رقبای خود متمایز می‏کند، این است که در یک سال گذشته مسی توانسته با به‏کارگیری این خلاقیت‏ها در رقم‌زدن سرنوشت بارسلونا بسیار مؤثر باشد. لیونل مسی ۲۲ سال پیش در شهر کوچک روساریو (Rosario) در آرژانتین به دنیا آمد. اجداد پدری او از ایتالیا به آرژانتین مهاجرت کرده بودند و از این رو او خود را آرژانتینی− ایتالیایی می‏داند. مسی در پنج‌سالگی فوتبال را در یک باشگاه محلی که پدرش سرمربی آن بود، آغاز کرد و از همان آغاز مهارت و استعداد فوق‏العاده‏اش، خبر از آینده‏ای درخشان برای او می‏داد. [[photow02]] اما شش سال بعد، دست تقدیر سرنوشت او را برای همیشه تغییر داد. پزشکان تشخیص دادند که مسی دچار کم‌بود هورمونی است که برای رشد بدن ضروری است. خانواده‏ی او قادر به پرداخت هزینه‏ی معالجه‏ی او نبودند و باشگاه ریور پلاته، از باشگاه‏های دسته‏ی اول فوتبال آرژانتین نیز که علاقه‏مند به به‏خدمت‌گرفتن مسی بود، نمی‏توانست ماهیانه ۹۰۰ دلار برای تأمین هورمون مورد نیاز او بپردازد. در همین حال مدیر فنی بارسلونا که از طریق آرژانتینی‏ها مقیم اسپانیا از استعداد و مشکل مسی باخبر شده بود، ترتیب سفر مسی و پدرش به بارسلونا را داد تا از نزدیک هنر او را مشاهده کند. بلافاصله پس از آن، باشگاه بارسلونا به مسی پیش‌نهاد داد که با خانواده‏اش به اسپانیا منتقل شود و تعهد کرد که تمام مخارج معالجه‏ی او را بپردازد. بدین ترتیب، مسی عضو تیم نوجوانان بارسلونا شد. شاید اگر باشگاه بارسلونا این موقعیت را به این مارادونای جوان آرژانتین نمی‏داد، جهان فوتبال از حضور او بی‏بهره می‏ماند. در چه زمان، دنیای فوتبال به استعدادهای مسی پی برد؟ بنیامین صدر می‌گوید: به نظر من، مسی خیلی زود توانست استعداد خود را ثابت کند. البته در دو سال گذشته که مسی موفق نشد عنوان مرد سال فوتبال اروپا را به دست بیاورد، یک مشکل بزرگ داشت و آن این بود که مسی به لحاظ بدنی، توانایی رقابت با رونالدو را نداشت. اگر بخواهیم این دو ستاره را با هم مقایسه کنیم، خیلی‏ وقت‏ها در طول بازی، رونالدو از لحاظ بدنی و آمادگی جسمانی، سرآمد بود. [[photow03]] اما در ماه‏های گذشته که رونالدو اُفت چشم‏گیری داشته، مسی توانست این فاصله را جبران کند و خود را نشان دهد. به همین دلیل هم دیگر رقیبی برای‌اش متصور نبود. اگر بازی‏کنانی را که برای دریافت این عنوان کاندیدا بودند در نظر بگیرید، مسی در حال حاضر کاملا شایسته‏ی این عنوان بود و همگان نیز این را حس می‏کردند. چیزی که شاید در دو سه سال گذشته، به دلیل درخشش فوق‏العاده‏ی کریستیانو رونالدو یا بازی خوب این بازیکن، کم‏تر به آن توجه می‏شد. اما خلاقیت‏های فردی مسی توانست خلاء نسبی آمادگی جسمانی او را جبران کند و به او کمک کرد تا دیده شود. پیش‌رفت مسی در بارسلونا سریع بود. او در ۱۶ سالگی در یک بازی دوستانه با تیم پورتوی پرتقال برای اولین‌بار در تیم بزرگ‌سالان بارسلونا بازی کرد. کم‌تر از یک سال بعد، اولین بازی لیگ خود را در مقابل اسپانیول انجام داد و هنگامی که اولین گل خود را برای بارسلونا در ماه مه ۲۰۰۵ به ثمر رساند، جوان‌ترین گل‌زن لیگ سرتاسری اسپانیا شد. از آن پس لیونل مسی توقف‌ناپذیر بود که نتیجه‌ی آن دو بار نامزدی مرد سال فوتبال جهان و سه‌بار عنوان بهترین بازیکن جوان سال بود. او هم‏چنین سه‌بار به‌عنوان عضو تیم منتخب جهان، از سوی فیفا برگزیده شد. اما درخشش فوق‏العاده‏ی مسی که سرانجام او را صاحب عنوان بهترین بازیکن جهان کرد، در فصل گذشته پیش آمد که بارسلونا صاحب تمام جام‏های ملی، اروپایی و بین‏المللی شد. حضور مسی در بارسلونا و گل‏های او که پس از رفتن رونالدینیو، اعجوبه‏ی فوتبال برزیل به میلان، صاحب پیراهن شماره‏ی ۱۰ او شد، عامل مهمی بود تا بارسلونا بتواند قهرمان لیگ، جام حذفی و سوپرکاپ اسپانیا شود؛ در اروپا به مقام قهرمانی لیگ قهرمانان و سوپرکاپ یوفا برسد و دست آخر نیز هفته‏ی گذشته جام فوتبال باشگاه‏های جهان را از آن خود کند. [[photow04]] اما چه خصوصیاتی در لیونل مسی، او را از بازیکنانی چون کریستیانو رونالدو و کاکا متمایز می‏کند. بنیامین صدر در این‌باره می‌گوید: به نظر من، سبک بازی مسی خیلی شبیه دیه‌گو مارادونا است و همین‏طور سن و سال درخشش این بازیکن. مارادونا نیز در همین سن و سال بود که توانست خود را به‌عنوان یک ستاره‏ی بزرگ به جهان معرفی کند. در واقع، خلاقیت تکنیکی مسی از همه‏ی بازیکنانی که به آن اشاره کردید، بیش‌تر است. آرژانتینی‏ها نشان دادند که با برزیل تفاوت‏هایی دارند. آن‏ها بیش‌تر بر حرکت‏های انفرادی تکیه می‏کنند و حتی سبب‏ساز ناکامی‏شان در برخی بازی‏های بین‏المللی نیز شاید همین تکیه‏ی بیش از حد به خلاقیت انفرادی تا شرکت در کار گروهی و منسجم باشد. مسی این خلاقیت را به‌خوبی در اختیار دارد و توانسته است با تکیه بر آن، خود را از دیگر رقبای خود متمایز کند. لیونل مسی در این مدت ستاره‏ی تیم ملی فوتبال آرژانتین هم بوده است. او در سال ۲۰۰۵، به‌هم‌راه آرژانتین قهرمان جام جوانان فیفا شد و کفش و توپ طلایی مسابقات را نیز به‏دست آورد. مسی در جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان عضو تیم ملی آرژانتین بود و هم‏چنین نقش بسیار مهمی در راه‏یابی آرژانتین به جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی داشت. علاوه بر این‏ها، مسی در المپیک ۲۰۰۸ پکن، هم‌راه آرژانتین صاحب مدال طلای فوتبال المپیک شد. در مجموع، لیونل مسی صاحب سه عنوان قهرمانی لیگ اسپانیا، یک جام حذفی و سه سوپر کاپ آن کشور، دو جام لیگ قهرمانان اروپا، سوپر کاپ اروپا و جام باشگاه‏های جهان است. او به‌هم‌راه تیم‏های ملی آرژانتین، جام جوانان فیفا و قهرمانی المپیک پکن را نیز در کارنامه‏ی خود دارد. تنها مقامی که در میان افتخارات مسی جای‌اش خالی است، مقام قهرمانی جهان به‌هم‌راه آرژآنتین است که اگر آرژانتین بتواند در تابستان ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی، به این مهم دست یابد، مسی ظرف یک سال صاحب تمام افتخارات فوتبال باشگاهی، اروپایی و جهان شده است. اما شانس مسی و تیم ملی آرژانتین برای دست‏یابی به قهرمانی جهان تا چه حد است؟ بنیامین صدر می‌گوید: به نظر من، قهرمانی آرژانتین در جام جهانی، اصلا دور از ذهن نیست و چیز کاملا در دست‏رسی است. مشکلی که آرژانتین در این سال‏ها با آن درگیر بوده است، این است که تیم ملی آرژانتین از ثبات رهبری لازم در کادر فنی خود برخوردار نبوده و شاید تغییر مداوم بازیکنان و ترکیب تیم، به این تیم کمی ضربه زد. اما با توجه به آمدن جوان‏ها و تیم جدید آرژآنتین که حتی با انتقاداتی نیز از سوی منتقدین روبرو بود، این اتفاق برای آرژآنتین دور از ذهن نیست و این کشور می‏توان قهرمان جهان شود. مسی نیز بدون شک، جزو سرنوشت‏سازترین بازی‏کنان جام جهانی ۲۰۱۰ در آفریقای جنوبی خواهد بود.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/post_201.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/post_201.html مجله ورزشی Sun, 27 Dec 2009 13:36:53 +0000 محرومیت مادام العمرکادر فنی وزنه برداری؟ ناکامی تیم ملی وزنه‌برداری ایران در مسابقات جهانی که ماه گذشته در کره‌ی جنوبی برگزار شد، و هم‌چنین مسائل حاشیه‌ای از قبیل دوپینگ سه وزنه‌بردار ایران، به‌خصوص نامشخص‌بودن دلیل کناره‌گیری سعیدعلی حسینی، قهرمان سنگین‌‌وزن جوان و نوجوانان آسیا و شانس اصلی مدال طلای ایران، فدراسیون وزنه‌برداری (به ریاست بهرام افشارزاده) را برآن داشت که در نشست کمیته‌ی فنی فدراسیون از کادر فنی تیم ملی بزرگسالان دعوت کند و علل این ناکامی‌ها را جویا شود. [[sound]] روز گذشته دبیر فدراسیون در گفت‌وگو با خبرگزاری دانشجویان ایران، «ایسنا»، اعلام کرد که براساس تصمیم نشست فدراسیون، کلیه‌ی‌ اعضای کادر فنی تیم ملی بزرگسالان - که در راس آن حسین رضازاده، قهرمان سنگین‌ وزن پیشین جهان، قرار دارد - برای تمامی عمر از فعالیت در فدراسیون محروم شده‌اند. ساعاتی بعد بهرام افشارزاده ضمن تکذیب این خبر و خبر دیدار رضازاده با علی سعیدلو، معاون ریاست جمهوری و رییس سازمان تربیت بدنی، گفت نتیجه‌ی نهایی روز ۲۰ آذر تایید می‌شود. گفته می‌شود که با درنظرگرفتن روابط نزدیک حسین رضازاده با مقامات عالیه‌ی نظام جمهوری اسلامی انتظار می‌رود که فدراسیون وزنه‌برداری از تصمیم خود کوتاه آید و مراتب دیگری را در نظر گیرد. از آن‌جا که فدراسیون وزنه‌برداری هم به‌علت حضور سه وزنه‌بردار دوپینگی در خطر تعلیق از سوی فدراسیون جهانی قرار دارد، در گفت‌وگویی با شاهین نصیری‌نیا، قهرمان پیشین جهان، موضوع دوپینگ در وزنه‌برداری جهان و هم‌چنین تصمیم اولیه‌ی کمیته‌ی فنی فدراسیون وزنه‌برداری در محرومیت مادام‌العمر کادر فنی را در میان گذاشتم. در همه جای دنیا وقتی یک کادر فنی نمیتواند نتیجه بگیرد، خودشان استعفا میدهند. منتهی در ایران، در فدراسیون ما همه چیز برعکس است. ما میبینیم که بدترین نتایج را در طول سه سال اخیر گرفته ایم. منتهی هیچ سوالی از این آقایان نشده که شما در طول این سه سالی که فدراسیون دستتان بوده یا در خود کادر فنی، چه عمل مثبتی انجام شده است؟ [[photow01]] جز این که ما سه تا دوپینگی داریم و فدراسیون وزنه برداری دارد به حالت تعلیق درمیآید؟ و تمامی استعدادهای کشورمان که از سه چهارسال گذشته که میدانیم با چه تلاشهایی دارند کار میکنند، تمام آینده ی اینها هم دارد از بین میرود؟ از نتایج ضعیفِ تیم بزرگ‌سالان در کره‌ی جنوبی که بگذریم، گفته می‌شود این محرومیت بر طبق قوانین بین‌المللی است. منظور چه قوانینی است؟ آیا منظور دوپینگی‌بودن ورزش‌کاران است که پس از دوبار محرومیت مادام‌العمر محروم می‌شوند و در ایران هم تا حالا دو ورزش‌کار به‌طور حتمی دوپینگی اعلام شده‌اند؟ . اجازه دهید ابتدا پیشینه‌ای از اعضا و کادر فنی‌ای که الان دارند کار می‌کنند به شما بگویم. من به‌عنوان کسی که کاپیتان تیم ملی بوده و از نزدیک شاهد تمام مسائل بوده است، باید بگویم که متاسفانه در اواخر کار علی مرادی مسائلی در فدراسیون وزنه‌برداری شکل گرفت. متأسفانه کسانی در وزنه‌برداری بودند که به دست خود ما رشد کرده‌اند، آن‌ها شاید در عمرشان یک سالن صدمتری را هم نچرخانده بودند و یا هیچ شاگردی نداشتند. متاسفانه این‌ها، در فدراسیونِ آن‌موقع، به‌عنوان مربی بر سر کار آمدند و نه‌تنها مربی، که پست‌های کلیدی داشتند و به‌خاطر این‌که به هدف‌شان برسند و بتوانند همه‌ی کارهای فدراسیون را دست خودشان بگیرند، باندی را تشکیل دادند و مانند یک غده‌ی سرطانی به جان وزنه‌برداری ایران افتادند. این‌ها کسانی هستند که همیشه به‌عنوان نفر دوم بودند. یعنی هیچ‌وقت به‌عنوان نفر اول نخواستند بیایند در کارها شرکت کنند تا هیچ مسوولیتی متوجه‌شان نباشد. این‌ها همیشه خط اصلی را به نفرات اصلی‌ می‌دهند و پشت آن‌ها پنهان می‌شوند. این‌ها متاسفانه همان کسانی هستند که سه سال قبل با وطن‌فروشی، مقدمات اعلام‌شدن دوپینگ همان ۹ نفری را فراهم کردند که همه در جریان‌اش هستند. آن‌ها می‌خواستند با بیرون‌کردن آقای مرادی، رییس فدراسیون وقت، که سد راه‌شان بود به هدف خودشان برسند. در عین حال برای‌شان هیچ فرقی نمی‌کرد که یک‌نفر یا ۹ نفر از جوانان مملکت محروم شوند یا ضرر ببینند. آن‌ها فقط به فکر هدف خودشان بودند. منظورتان چه کسانی است؟ مطمئناً همه ی مردم میتوانند آنها را تشخیص دهند. توی این راه هم که دیدید، کسی که میتوانستند به او تکیه بدهند، هیچگاه در آن طیف دوپینگ شرکت نکرد و از بقیه جدا شد. همین آقایان سه سال است که به اهدافشان رسیده اند. سوال من این است، در این سه سال که وزنه برداری دست شما بوده چه کار کردید؟ آیا قهرمانی را رو کرده اید؟ غیر از این است که آن سرمایه ای را هم که داشتیم از دست داده ایم، که البته سه دوپینگی هم روی دست ما گذاشته اید؟! شاید الان همه حسین رضازاده را سرزنش کنند. ولی به نظر من تنها حسین رضازاده نمیتوانست مقصر اصلی باشد. کسانی که الان پشت او هستند... اگر کسی آمد و گفت شما آقای بهمن زارع، شما که همه کاره ی تیم ملی بوده اید! همه میدانند که آقای حسین رضازاده اطلاعات فنی ندارد و نمیتواند یکنفر را حتی تمرین دهد. این آقا داشته تمرین میداده. حالا بگذریم از مسائلی که به هرحال برای فوق سنگین هایمان بوجود آمده است در این چند سال و همه میدانند سر چه مسایلی هست. ولی آیا یکنفر آمده سوال کند که این کادر فنی که هیچ کدام هیچ اطلاعی از وزنه برداری ندارند و هیچ کجای این وزنه برداری جا نداشته اند، الان برای چه سه سال در وزنه برداری قرار گرفته اند؟ سال اول که ما هیچ نتیجه ای نگرفتیم و آمدیم با گنده نمایی فقط اعلام کردیم که ما سوم شدیم و چهار روز بعد یکنفر دوپینگ اش درآمد و عنوانمان را از دست دادیم. در مسابقه های دیگر هم همین طور. من میخواستم خلاصه مطلب را بگویم که هنوز این گروهها هستند در وزنه برداری ما و تا زمانی که اینها حمایت میشوند، ما هرگز نمیتوانیم نتیجه ی خوبی بگیریم. ولی الان مثل این که مسأله خیلی بالاتر از این چیزها است. اگر کلیه اعضای کادر فنی را محروم کنند، در واقع گفته میشود که شاید مربیان در دوپینگی بودن ورزشکاران دست داشته اند. داشته اند و تصمیم کمیته ی فنی وزنه برداری با ریاست آقای افشارزاده هم مینی بر همین بوده است، با توجه به اینکه آقای رضازاده در رأس کادر فنی به عنوان سرمربی و مدیر تیمهای ملی بودند. شما چه نظری دارید؟ ببنید به نکته ای اشاره میکنم. قبل از مسابقات المپیک سیدنی من سرما خورده بودم، نشانه ی بارزش من آمدم شربت سینه بخورم، آقای ایوانف یک لحظه من را دید و چنان دادی سر من کشید که... ببینید همه چیز تحت کنترل مربی و کادر فنی است. مسئولیت تمام مسائل ورزشکار در اردوی تیم ملی با مربی است. مربی حتی غذایی که ورزشکار میخورد، حتی دارویی که میخورد یا همهی مکملهایی که مصرف میکند، همه زیر نظر مربیان است و غیر از این نمیتواند باشد. آقای نصیری‌نیا! کلا مساله‌ی دوپینگ در این ورزش مساله‌ی عجیبی نیست. در حالی که گفته می‌شود بعضی از کشورها با استفاده از تکنولوژی‌های خاص می‌توانند حتی نتایج دوپینگی را که مثبت است منفی نشان دهند، این خودش نمی‌تواند برای وزنه‌برداران ایران عاملی تحریک‌کننده باشد که از مواد نیروزا استفاده کنند تا بتوانند با چنین ورزش‌کارانی در میدان‌های بین‌المللی رقابت کنند؟ مثلاً نمونه‌اش چین است که در وزنه‌برداری بسیار پیش‌رفت داشته است و از سوی دیگر هم ورزش قهرمانی چین بدون ماجرا و حاشیه نیست! اولاً اسم وزنه‌برداری همیشه بد در رفته است. ما در رشته‌های مختلف همیشه دوپینگ داشته‌ایم. اما در وزنه‌برداری با علمی که شما به آن اشاره می‌کنید، مکمل‌های دارویی‌ای آمده است که به کمک خود بدن احتیاجات یک ورزش‌کار را برآورده می‌کند تا بتوانند تمرینات سنگین را دوام بیاورند. ولی امروزه متأسفانه در وزنه‌برداری کشور ما کنترلی وجود ندارد. شایعاتی هست مبنی بر این‌که در زمان ایوانف فلان داورها داده می‌شد یا بعد در یک موقع خاص می‌آمدند دارویی می‌زدند. همه‌ی این‌ها اصلا شایعه است. چون به هرحال ما چند سال آزمایش دوپینگ دادیم. همه همیشه سالم بودند. همین نسل طلایی وزنه‌برداری ایران همیشه بدون حاشیه و بدون دوپینگ کار می‌کرده است. ولی الان اصل قضیه این است که اگر کنترلی وجود نداشته باشد هر ورزشکاری برای این که کم نیاورد و برای این که شاید دیگر توان‌اش نمی‌رسد تمرینات سنگین را انجام دهد، به سمت چنین چیزهایی می‌رود. وقتی در اردوی تیم ملی نظم نباشد، وقتی انضباط کاری وجود نداشته باشد، هرکی-به-هرکی می‌شود و هر کسی کار خودش را انجام می‌دهد. در گفت‌وگوهایی که با چند نفر از قهرمانان پیشین داشتم، معتقدند بودند که اصلاً ممکن نیست بدون استفاده از مواد نیروزا چنین وزنه‌های سنگینی که این روزها رایج است را بلند کرد. بر کسی هم پنهان نیست که برخی رسانه ها گفته‌اند علت بازنشستگی آقای رضازداده، که آسیب‌دیدگی و بیماری اعلام شده بود، استفاده از دوپینگ بوده است! این یک بحث جداگانه می‌طلبد که بحث‌اش هم اتفاقاً طولانی است. ولی من می‌خواهم این را بگویم که یک آدم عادی در طول روز احتیاج به مقدار معینی کالری دارد تا بتواند مسائل روزمره‌اش را انجام دهد. وزنه‌برداری که در طول روز پنجاه یا شصت تُن وزنه را جابه‌جا می‌کند، تا چه حد می‌تواند با استفاده از مواد خوراکی طبیعی همه‌ی این نیازها را برآورده کند؟ چه‌قدر کالری باید استفاده کند تا این تمرینات را انجام دهد؟ [[photow02]] به هرحال من میگویم داروهایی به شکل مکملهای غذایی، پروتئینها، ویتامینها یا چیزهای مختلفی که امروز در بازار هست، اینها این طوری برای بدنشان تأمین میکنند. ولی خب مسائل دیگری هم وجود دارد که غیرقابل انکار است و هیچ کسی نمیتواند کتمان کند. من هم این را قبول دارم. شما ببینید، وزنه بردار چینی که میآید قهرمان المپیک یا قهرمان جهان میشود، اینها سالم نیستند، هیچ کس سالم نیست. از این مسأله که بگذریم، عدم قهرمانی آقای سعید علی‌حسینی در مسابقاتی که اخیرا در کره‌ی جنوبی انجام شد، خیلی شایعه‌ساز بود و تعجب بسیاری را برانگیخت و گزارش‌های زیادی هم آمد که آقای رضازاده مایل نبودند که رکوردهای‌شان را آقای علی حسینی بشکند. نظر شما در این مورد چیست؟ به هرحال چیزی است که مشخص است، من نمی‌توانم چیز خاصی بگویم. ولی توصیه‌ی من این است؛ اگر من رکورددار جهان بودم، دلم میخواست یک ایرانی این رکورد را بزند که حداقل افتخار می‌کردم که یک ایرانی رکورد من را شکسته است. پس به نظر شما در واقع این گزارش‌هایی که در این مورد آمده است صحیح‌اند؟ مشخص است. همه چیز مشخص است. خودتان می‌دانید مسائلی هست که مانع کار ایشان شده است. من سعید علی‌حسینی و پدرشان را می‌شناسم. پدر ایشان اصلا می‌ترسیدند که ایشان در اردوی تیم ملی حضور داشته باشد و خب این خیلی چیزها را نشان می‌دهد. من می‌خواهم این را بگویم؛ مردم ما آگاهند. در ایران ما نمی‌توانیم قهرمان سنگین‌وزن داشته باشیم. حتی اگر رکوردش دویست‌ و سی کیلو یک‌ضرب باشد یا دویست و هفتاد کیلو دوضرب. این را دیگر همه می‌دانند. سعید حسینی قبل از مسابقات جهانی دویست و پانزده کیلو یک‌ضرب و دویست و هفتاد کیلو دوضرب زده است. ولی ما می‌بینیم که ۱۵ـ ۱۰ روز قبل از مسابقه این را تکذیب می‌کنند. با این مسائلی که پیش آمده، اینطوربنظرنمیاد که آقای رضازاده باید ریاست فدراسیون وزنه برداری را فراموش کنند وهمینطور امکانش هم هست که مادام العمرمحروم شوند. حالا البته باید دید که تا ۳۰ آذر چه اتفاقی میافتد. الان به نظر شما وزنه برداری ایران در خطر محرومیت دوباره است که فدراسیون دست به چنین اقدامی زده است؟ صددرصد چنین است و امیدوارم که تمام تلاش‌شان را بکنند تا این اتفاق نیافتد. ما در ایران وزنه‌بردارهای بسیار بزرگی داریم که دارند تلاش بسیار زیادی می‌کنند. ولی متاسفانه با شرایطی که وجود دارد هیچ‌وقت نتوانستند و نمی‌توانند خودشان را، استعدادهای‌شان را رو کنند. ولی من فکر می‌کنم فدراسیون وزنه‌برداری باید هرچه سریع‌تر رییس فدراسیون‌اش را بشناسد، کادر فدراسیون‌اش را بشناسد. ما الان بزرگانی مثل محمدحسین برخواه را داریم که قهرمان جهان است، به هرحال هم از لحاظ تحصیلی و هم از لحاظ قهرمانی در مقام بالایی قرار دارد یا آقای کورش باقری و یا آقای سعید آذری. این‌ها کسانی هستند که می‌توانند در فدراسیون کار کنند. نه این‌که کنار گذاشته شوند و نتوانند در هیچ کاری شرکت کنند. عملاً تمام ما را، تمام قهرمانانی که خیلی هم از قهرمانی‌مان نگذشته است و با علم روز جهان آشنا هستیم، را به‌گونه‌ای متفرق کردند و اجازه ندادند به فدراسیون راه پیدا کنیم. متاسفانه آقای افشارزاده در این چهارسال گذشته هیچ کاری برای فدراسیون انجام ندادند. شاید تمام تقصیرها به گردن این و آن انداخته می‌شود، ولی در فدراسیون چه کاری عملاً انجام شد؟ به‌جز تبلیغات، بزرگ‌نمایی و خفه‌کردن این‌ و آن با پول؟ و به هرحال همه می‌دانند که ایشان از فدراسیون وزنه‌برداری برای سکوی پرش‌اش به دبیرکلی کمیته‌ی المپیک استفاده کرد و عملا هیچ‌کاری در این چندساله انجام نشد. من واقعاً می‌توانم به شما بگویم که ما به ۲۰ـ ۱۵ سال پیش پس‌رفت کردیم.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/mohebbiradiozamanehcom.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/mohebbiradiozamanehcom.html مجله ورزشی Sat, 19 Dec 2009 16:15:30 +0000 «مشت‌زن ایرانی در میان ستارگان جهان» در حال حاضر مسابقات مشت‌زنی جام ستارگان جهان در شهر باکو آذربایجان در جریان است. در این رقابت‌ها که تا روز ۱۳ دسامبر ادامه دارد، ۹۰ مشت‌زن به شکل ۱۰ تیم از ۵ قاره‌ی جهان باهم رقابت می‌کنند. [[sound]] علی مظاهری مشت‌زن سنگین وزن ۹۱ کیلوگرم هم منتخب و نماینده‌ی ایران از قاره‌ی آسیا در این مسابقات حضور دارد. مظاهری در مسابقات، نخست پاول نيكيتايف، حریف روس و قهرمان پیشین اروپا را شکست داد و با این پیروزی کسب مدال برنز خود را حتمی کرد. کسب سه مدال طلای آسیا از دیگر موفقیت‌های پیشین علی مظاهری است. علی مظاهری فردا با حریفش از اکوادور روبه‌رو می‌شود که پیروزی در این مسابقه او را روانه‌ی فینال این مسابقات خواهد کرد. در گفت‌وگو با فریبرز شمس دبیر فدراسیون مشت‌زنی در ایران، این مسابقات و حضور مشت‌زن ایرانی در میان ستارگان جهان را بررسی کردم. [[photow01]] از قاره‌های مختلف یک یا دو تیم به صورت منتخب و به عنوان ستاره انتخاب شده‌اند. از قاره‌ی آسیا دو تیم، از قاره‌ی آمریکا دو تیم، از قاره‌ی اروپا دو تیم، از اقیانوسیه یک تیم و از آفریقا هم یک تیم، در قالب هشت تیم، در این مسابقات شرکت کرده‌اند که همه‌ی تیم‌ها متشکل از کشورهای نیم‌قاره‌ای خودشان هستند. آقای علی مظاهری نیز به عنوان یکی از منتخبین آسیا با حضوری موفق در مسابقات ستارگان جهان، که به نام «جام AIBA»، در شهر باکو در آذربایجان شوروی در حال برگزاری است شرکت دارند. آقای علی مظاهری در بازی اولش موفق شد با نتیجه‌ی هشت بر دو حریف قدر و نایب قهرمان اروپا را در سال ۲۰۰۶ از کشور روسیه شکست دهد و به مرحله‌ی بعد صعود پیدا کند. فردا شب هم با حریفی از اکوادور روبه‌رو خواهد شد که در صورتی که حریف اکوادوری خودش را شکست دهد، به فینال راه پیدا می‌کند. ما امیدواریم که با توجه به نتایج خوب و درخشانی که علی مظاهری در همه‌ی مسابقات بین‌المللی‌اش به دست آورده است، این نوبت هم بتواند با حضوری موفق پرچم رنگین و خوشرنگ ایران را در کشور آذربایجان به احتزاز درآورد و افتخاری را بر افتخارات خودش و کشور عزیزمان اضافه کند. همان طور که گفتید، ازهر قاره دو نفر را، از هر وزن، انتخاب کرده‌اند که در این مسابقات حضور داشته باشند. سوال من این است که این ستارگان منتخب را چه طور انتخاب می‌کنند؟ چه شرایطی را باید دارا باشند تا بتوانند در این مسابقات حضور داشته باشند؟ سوابق و مدارکی که دارند، مدال‌هایی که به دست آوره‌اند و کارنامه‌ای را که در AIBA دارند که همان فدراسیون جهانی بوکس است، و همچنین سوابق‌شان درای اس بی سی یعنی فدراسیون آسیا که فکر می‌کنم این کارنامه‌ی آسیا و آن کارنامه‌ی جهانی روی هم‌دیگر قرار داده می‌شوند و با جمع امتیازاتی که کسب می‌شود، به صورت گزینشی از طرف کنفدراسیون قاره‌ای انتخاب و به اسم خودشان به مسابقات ستارگان جهان دعوت می‌شوند. [[photow02]] آقای مظاهری سه مدال طلای آسیا را در کارنامه‌ی خودشان دارند. در واقع ورزش مشت‌زنی هم از آن ورزش‌هایی است که در ایران زیاد صحبتی از آن نمی‌شود، با وجود این که به هرحال آقای مظاهری برای ایران افتخارآفرین هم بوده‌اند. دلیلش را شما در چه می‌بینید؟ من در این رابطه باید بگویم که الان در کشور ایران رشته‌ی ورزشی بوکس به عنوان هشت تیم مدال‌آور کشور مشخص شده است و الان نگاه ویژه‌ای به این رشته‌ی ورزشی می‌شود. از طرف سازمان تربیت بدنی و کمیته‌ی ملی المپیک هم توجه خاصی به این رشته می‌شود و آقای دکتر سعیدلو رئیس سازمان تربیت بدنی، رشته‌ی ورزشی بوکس را یکی از رشته‌های مدال‌آور دانسته و دستور اکید داده‌اند که به این رشته توجه شود. حالا در صدا و سیما اگر این رشته به آن طریق که باید و شاید تصویرش پخش نمی‌شود، آن دلایل خاص خودش را در کشور دارد. در واقع با توجه به سیاست‌گذاری‌هایی که سازمان صدا و سیما در این رابطه دارد این چنین است. الان دارد رایزنی‌هایی به عمل می‌آید که از طریق صدا و سیما این رشته‌ی ورزشی هم نشان داده شود تا آن حدس و گمانی که در ارتباط با این رشته زده می‌شود، از بین برود و مورد توجه‌ی همه قرار گیرد. چون همه‌ی این جوان‌ها اعتقادشان بر این است که این رشته‌ی ورزشی را خیلی دوست دارند و توجه زیادی به آن دارند. علاقمندان به این رشته نیز خیلی زیاد هستند و سازمان تربیت بدنی و کمیته‌ی ملی المپیک هم دارند به این قضیه‌ی مهم توجه خاصی می‌کنند. غیر از آقای مظاهری کدام مشت‌زن دیگر به نظر شما می‌تواند موفقیت‌هایی نظیر موفقیت‌های ایشان را کسب کند؟ ما الان ورزشکاران جوان بسیار خوبی را در رشته‌ی بوکس داریم. آقایان حسن کارکردی، محمد صفارپور و مرتضی سپهوند هستند که در المپیک به مرحله‌ی یک چهارم هم رسیده بود. تلاش ما براین است که به هر صورت این ورزشکارها هرکدام‌شان که دارای استعدادهای خوبی در این رشته هستند، تحت پوشش قرار گیرند و ما بتوانیم به صورت خوشه‌ای این‌ها را از سایرین جدا کنیم و یک نگرش خاص و ویژه‌ای نسبت به آن‌ها داشته باشیم که بتوانیم جایگزینی را برای آقای علی مظاهری پیدا کنیم، البته نه در وزن خودش، بلکه به هر صورت امثال علی‌ مظاهری‌ها را در کشورمان تربیت کنیم تا افتخاراتی را برای کشورمان به دست بیاورند. [[photow03]] و پرسش پایانی؛ برنامه‌های بعدی فدراسیون مشت‌زنی چه هست؟ ما پشتوانه‌سازی تیم ملی بوکس‌مان را در رده‌ی نوجوانان برای جوانان، و جوانان برای بزرگسالان در پیش داریم. بچه‌های تیم ملی در تورنمنت‌های غیر محلی هم حضوری موفق دارند. توجه به اردوی مستمری که فعلاً تشکیل داده‌ایم، بچه‌ها به‌طور مستمر برای مسابقات مختلف در تورنمنت‌های بین‌المللی، به خاطر بالارفتن تجربه، شناخت نقاط ضعف و قوت و آنالیز کردن اوضاع‌شان شرکت می‌کنند. ما سعی و تلاش‌‌مان را می‌کنیم که تیم ملی ما یک نقش بسیار مؤثری را ابتدا در آسیا و بعد هم در جهان داشته باشد. ]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/post_200.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/post_200.html مجله ورزشی Fri, 11 Dec 2009 18:30:06 +0000 «تغییر کفاشیان؛ یک شایعه رسانه‌ای است» با تغییر رییس سازمان تربیت بدنی، علی سعیدلو جای‌گزین محمد علی‌آبادی شد. در نتیجه، دگرگونی‌هایی در سرپرستی بعضی از فدراسیون‌ها نیز صورت گرفته است و این روزها صحبت از تغییر ریاست فدراسیون‌های مختلف در ایران به گوش می‌رسد. تاکنون جابه‌جایی در ریاست چند فدراسیون حتمی شده، اما تغییرات احتمالی در راس فدراسیون فوتبال موضوعی است که اخیرا بیش‌تر به آن توجه شده است. برای بررسی این نوع تحولات از سوی رییس کنونی سازمان تربیت بدنی و عمل‌کرد سازمان ورزش ایران، با خسرو والی‌زاده، کارشناس و روزنامه‌نگار ورزشی در ایران، گفت‌وگو کرده‌ام. [[sound]] آقای والی‌زاده، از زمان ریاست سعیدلو در چند ماه گذشته چه تغییرات اساسی در سطح ورزش ایران و فدراسیون‌ها به وجود آمده است؟ فعلا در سطح فدراسیون‌ها مدتی مسائل را بررسی کردند و تقریبا با اکثر روسای فدراسیون‌ها جلساتی گذاشتند. چیزی که خودشان اعلام کردند این بود که می‌خواهند رودررو با روسای فدراسیون‌ها صحبت کنند، و ببینند چه برنامه‌هایی دارند. بعد از این جلسات، فعلا در دو سه فدراسیون تغییراتی ایجاد شده است که در واقع دوتای آن سروصدا ایجاد کرده است. یکی فدراسیون شنا بود و یکی هم فدراسیون پینگ‌پنگ. اخیرا هم رییس فدراسیون پزشکی‌ـ ‌ورزشی عوض شد که البته زیاد جنجال‌برانگیز نبود و جنجال تغییر روسای فدراسیون‌های شنا و پینگ‌پنگ بیش‌تر بود. [[photow01]] بعضی از فدراسیون‌ها هم که حدود ۵ یا ۶ فدارسیون بودند، اعلام کردند که برنامه‌های‌شان خوب بوده و تغییری در آن‌ها ایجاد نمی‌شود. از جمله فدراسیون بسکتبال، دومیدانی، کشتی، والیبال و یکی دو فدارسیون دیگر که الان خاطرم نیست. همچنین شش فدراسیون بود که اعلام کردند تغییری در آن‌ها ایجاد نمی‌شود. اما در فدراسیون‌های دیگر دارند به‌مرور تغییراتی ایجاد می‌کنند که البته این هم حق هر رییس سازمانی هست که بر اساس نظرات خودش این تغییرات را اعلام کند. ولی با توجه به این‌که آقای مرادی در حدود ۲۰ سال رییس فدراسیون شنا بودند، تعویض‌شان به هرحال کمی سروصدا ایجاد کرد. آقای شهنازی هم که حدودا ۱۲ سال رییس فدراسیون پینگ‌پنگ بود، به دلیل اعتراض به این تغییرات، در مراسم معارفه و تودیع حضور نداشتند. گویا گفته شد که یکی از فدراسیون‌ها تمامی مسوولان و مربیان‌شان هم دسته‌جمعی استعفا دادند که البته بعدا انکار شد و گفتند به کار ادامه خواهند داد! همین فدراسیون شنا بود. زمانی که اعلام شد کس دیگری را جای آقای وحید مرادی گذاشتند، گفتند که همه‌ی مسئولینِ دیگر فدراسیون، از رییس به پایین، استعفا داده‌اند که البته بعدا تکذیب شد. گفتند، این‌ها فعلا هستند تا سرپرست جدید، بیاید. حالا اگر خواست از ‌آن‌ها استفاده کند، اگر نه کنار بروند و نفرات جدیدی بیایند. آقای والی‌زاده! در مورد رییس فدراسیون تنیس چه‌طور؟ چون گفته شده بود به این دلیل که ایشان در مسابقات فیوچر در کیش شلوار کوتاه پوشیده بودند می‌خواهند ایشان را برکنار کنند! ببینید در تغییرات فدراسیون‌ها معمولا شایعات زیادی رواج می‌یابد. یک زمانی در فدراسیون تنیس هم این شایعات وجود داشت، اما تا این لحظه که با شما صحبت می‌کنم، آقای شایسته هم‌چنان سرپرست فدراسیون تنیس هستند و هنوز تغییری نکرده است و ایشان هنوز دارند به کار خودشان ادامه می‌دهند. حالا اگر در این زمینه هم تغییری ایجاد شود، بعد می‌شود راجع به دلایل‌اش صحبت کرد. روسای فدراسیون‌ها، مثل فدراسیون فوتبال، از طریق مجمع فدراسیون‌ها انتخاب می‌شدند یا تغییر می‌کردند. آیا در صورت تغییراتی چنین علنی از سوی سازمان تربیت بدنی ممکن است که آقای سعیدلو با مخالفت‌های شدید مواجه بشوند، مثل همان نمونه‌ای که شایعه شد که تمامی مسئولین فدراسیونِ شنا کناره‌گیری خواهند کرد؟! من در زمینه‌ی این‌جور مخالفت‌ها بعید می‌دانم. به هرحال آن‌هایی که دارند در فدراسیون‌های مختلف کار می‌کنند، خودشان هم این را می‌دانند که هر رییس دیگر سازمان تربیت بدنی هم که بیاید، احتمال تغییر وجود دارد. چون این پست‌ها به هرحال پست‌هایی نیست که دائمی و مادام‌العمر باشد. رییس سازمان تربیت بدنی بر اساس تفکرات خودش، براساس برنامه‌های خودش اجازه دارد که این تغییرات را ایجاد کند. مهم در واقع این است که تغییرات بر اساس یک کار کارشناسی‌شده باشد. این‌که با مخالفت مواجه شود یا نشود بحث دیگری است. به‌ویژه این‌که ورزش ما کم‌تر از یک‌سال دیگر بازی‌های آسیایی گوانجو را در پیش دارد و باید دید آیا این تغییرات، تغییرات کارشناسی‌شده هست یا خیر. یعنی باید ببینیم این تغییرات، لطمه‌ای به وضعیت تیم‌های ورزشی ما در بازی‌های آسیایی خواهد زد یا نه. این را آینده مشخص می‌کند. الان بر اساس اختیاراتی که رییس سازمان دارد، می‌خواهد یک‌سری تغییراتی را انجام دهد. [[photow02]] پس اختیارات مجمع فدراسیون‌ها چه هست؟ ببینید، زمانی از سوی آقای مهرعلی‌زاده تغییراتی در اساس‌نامه‌ی فدراسیون‌ها داده شد که قبل از آن تغییر خود مجمع فقط می‌توانست رییس را برکنار کند. زمان آقای مهرعلی‌زاده، در یکی از مواد یا تبصره‌های اساس‌نامه‌ی فدراسیون‌ها، تغییراتی داده شد که رییس سازمان این حق را دارد که بتواند ریيس را برکنار کند، سرپرست بگذارد و بعد مجمع تشکیل شود و مجمع رای دهد که بین سرپرست و کاندیداهای دیگر چه‌کسی به عنوان رییس انتخاب شوند. بر اساس آن تغییری که در زمان آقای مهرعلی‌زاده در اساس‌نامه‌ی فدراسیون‌ها داده شد، رییس سازمان این حق را دارد. آقای والی‌زاده! در مورد تغییر رییس فدراسیون فوتبال هم صحبت زیاد است. فکر می‌کنید دوباره سازمان تربیت بدنی چنین ریسکی بکند و خودش را در معرض خطر تعلیق‌شدن و محروم‌شدن از سوی فیفا قرار دهد؟ کما‌ این‌که همین موضوع شایعه شد و آقای کفاشیان آن را تکذیب کرد، یعنی این طور که ایشان گفتند حتی فیفا این شایعه را تکذیب کرده است! من بعید می‌دانم چنین اتفاقی بیافتد. به دلیل این‌که ما یک‌بار از این تغییر و تحول‌ها لطمه خورده‌ایم. در واقع، این همان کار اشتباهی بود که سازمان تربیت بدنی در زمان آقای علی‌آبادی انجام داد. من بعید می‌دانم این اتفاق بیفتد. به نظر من این شایعاتی که در خصوص تغییر رییس فدراسیون فوتبال رواج یافته بیش‌تر فشارهای رسانه‌ای است. یعنی در رسانه‌های گوناگون افرادی هستند که علاقمندند فرد دیگری از جمله آقای دادکان یا فرد دیگری که مد نظر آن‌هاست، رییس فوتبال بشود. آن‌ها جو رسانه‌ای راه‌ انداخته‌اند که این اتفاق بیافتد. البته اگر قرار است تغییری ایجاد شود باید از راه‌کار قانونی استفاده کرد. راه‌کار قانونی‌اش این است که آقای کفاشیان استعفا دهند، و بعد فیفا استعفا را بپذیرد و بعد مجمع می‌تواند نایب‌رییس فدراسیون را مشخص کند. آن‌گاه مجمع تشکیل می‌شود و رییس جدید انتخاب می‌شود. اما با توجه به ضربه‌ای که فوتبال ما در این یک‌سال و نیم به خاطر آن مساله خورده است و تغییراتی که صورت گرفته است، من فعلا بعید می‌دانم که سازمان تربیت بدنی دست به چنین ریسکی بزند و دوباره فوتبال ما را دچار مشکل کند. به نظر من این‌ها بیش‌تر شایعه‌سازی و جوسازی رسانه‌ای است.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/post_199.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/12/post_199.html مجله ورزشی Thu, 10 Dec 2009 18:05:40 +0000 «قطبی بدنبال حفظ موقعیت خود» شکست تیم ملی فوتبال ایران از اردن، در چهارچوب مسابقات مقدماتی جام ملت‏های آسیا، واکنش‏های شدیدی را نسبت به عمل‏کرد افشین قطبی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران برانگیخته است. ناتوانی بازی‏کنان که از بی‏برنامگی در این بازی سرچشمه می‏گرفت، کارشناسان فوتبال در ایران را بر آن داشت که آن‌را یکی از ضعیف‏ترین بازی‏های تیم ملی در تاریخ ایران نام نهند و فوتبال ایران را که روزی یکی از تیم‏های قدرت‏مند آسیا بود، هم‏تای تیم‏های درجه دو آسیا قرار دهند. در ادامه‏ی این نارضایتی‏ها، پنجشنبه ۵ آذر در ایران شایع شد که علی کفاشیان از سمت ریاست فدراسیون فوتبال برکنار شده است. این مساله موجب نگرانی فیفا و تماس آنان با کفاشیان شد که از سوی او تکذیب گردید. از سوی دیگر، در این هفته جایزه‏ای به نامزدهای فوتبال ایران در انتخاب «بهترین‏های فوتبال آسیا» از سوی کنفدراسیون فوتبال آسیا در مالزی، تعلق نگرفت و هادی عقیلی، نامزد بهترین بازیکن سال، تنها به مقام چهارمی رسید. کره‏ی شمالی مقام بهترین فدراسیون فوتبال را به سبب صعود به جام جهانی، به خود اختصاص داد. [[sound]] برای بررسی بازی برگشت ایران و اردن و عمل‏کرد افشین قطبی، با سیامک رحمانی، روزنامه‏نگار ورزشی در ایران، گفت‏وگو کرده‏ام. ابتدا از آقای رحمانی پرسیدم که افشین قطبی قبلا قول صعود به جام جهانی را داده بود و پس از ناکامی در این زمینه، قول قهرمانی در جام ملت‏های آسیا را داد. آیا قطبی بیش از میزان توانایی و تجارب‏اش در مربی‏گری قول می‏دهد؟ با توجه به سابقه‏ی آقای قطبی دست کم در فوتبال ایران، وعده‏های ایشان را بیش از حد خوش‏بینانه می‏بینم. چون در شرایطی که کارمان خیلی سخت بود، مطرح می‌شد که به جام جهانی صعود می‌‏کنیم و این نشان می‏داد آقای قطبی دل به اتفاقات بسته است و فقط ادعایی را مطرح می‏کرد تا بتواند کارش را بکند. در مورد قهرمانی جام ملت‏های آسیا نیز همین‏طور؛ فکر می‏کنم خیلی دور از ذهن است که تیم ملی ایران با کیفیتی که الان دارد و حریف‏هایی که پیش رو دارد، بتواند قهرمان جام ملت‏های آسیا بشود. این که چرا تیم ملی الان در این وضعیت هست و این کیفیت را دارد، قابل بررسی است و تکلیف آقای قطبی نیز به نظر من، روشن است. مربیان و کارشناسان فوتبال در ایران، مسابقه با اردن را ضعیف‏‏ترین حضور تیم ملی، حتی در تاریخ این کشور، خوانده‏اند. گویا یکی از مربیان فوتبال گفته است: «تیم جوانان علی دوستی، بهتر می‏توانست از آقای قطبی نتیجه بگیرد». فکر می‏کنید افشین قطبی با این وصف، بتواند تیم ملی را راهی جام آسیا بکند؟ رسیدن به جام آسیایی ممکن است آن‏قدر دور از دست‏رس نباشد. ولی این که بگوییم اگر تیم جوانان‏مان می‏رفت، نتیجه‏ی بهتری می‏گرفت، آن هم نوعی فانتزی است. یک شوخی و نقد بسیار تندی است به این که تیم آقای قطبی خیلی ضعیف ظاهر شد و اصلا انتظارات را برآورده نکرد. [[photow01]] با توجه به این بازی که بسیار بی‏برنامه به نظر می‏رسید، از نقش بازی‏های تدارکاتی بگویید. آن‏طور که به نظر می‏آمد، آقای قطبی بیشتر به دنبال پیروزی بود تا این که بخواهد بازی‏کنان را در بازی‏های تدارکاتی ارزیابی کند و یا یک هماهنگی‏ای به وجود بیاورد. آقای قطبی شاید بیشتر به فکر حفظ وضعیت موجود، حفظ موقعیت خود و این که از نظر رسانه‏ای بتواند اوضاع را کنترل کند، هست. با محافظه‏کاری‏ای که در ایشان سراغ داریم، هیچ‏وقت جسارت و تهور لازم را نداشته است. نه برای نتیجه گرفتن از مسابقات، نه برای نوآوری در تیم ملی، نه حتی برای این که بتواند دست‏یار‏های خوبی انتخاب کند و بتواند این امید را بدهد که تیم ملی ایران نمایش بهتری داشته باشد. بازی‏های تدارکاتی‏ای که ایران انجام داد نیز تقریبا همان چیزی بود که از قبل تصور می‏شد. بازی‏های یک‏دست و ملال‏آوری که حتی اگر ایران توانست نتیجه‏ی قابل قبولی بگیرد، در حدی نبود که تماشاگر پسند باشد و بتواند مردم را راضی کند تا از تیم ملی حمایت کنند. یکی از دلایل عمده‏ی این که جمعیت به استادیوم نمی‏رود و از تیم حمایت نمی‏کند، این است که از تیم ملی راضی نیست و هیجان‏زده نمی‏شود. تیمی که تعصب و غرور ملی‏اش باید بتواند همه‏ی هوادارانش را به جوش و خروش دربیاورد، آن‏قدر بی‏هیجان و بی‏انرژی در زمین ظاهر می‏شود که حتی با وجود لژیونرهایش نتوانست بازی‏ای را که تماشاگران دوست داشتند، نشان بدهد. به همین دلیل می‏بینیم که تماشاگران از حضور در بازی‏های تیم ملی فرار می‏کنند. پس چرا بنظر شما بخصوص در ابتدا مردم به آقای قطبی خیلی علاقه داشتند و بعد هم فدراسیون فوتبال ایشان را برگزید؟ به هرحال آقای قطبی سوابقی دارد که می‏تواند با مربی‏های ایرانی قابل مقایسه باشد و برای ایشان برتری محسوب شود. ولی این که آقای قطبی چه نمایشی از سوابق خود می‏دهد و آن را چگونه عرضه می‏کند یک داستان است و این که فدراسیون فوتبال ایران به دنبال چه مربی‏ای می‏گردد و به چه رضایت می‏دهد و کفایت می‏کند، بحث دیگری است. به نظر من، افشین قطبی محافظه‏کار است و به دنبال آن است که همه چیز را در حداقل وضعیت ممکن حفظ کند تا بتواند فقط خودش را نجات دهد. هرچند ممکن است این برخورد به یک قهرمانی در لیگ باشگاهی ایران نیز منجر شود. همان‏طور که افشین قطبی با پرسپولیس قهرمان ایران شد. اما ما می‏توانیم این را به خاطر سطح کیفی کارش و سطح کیفی پرسپولیس با بقیه‏ی باشگاه‏های داخلی مقایسه کنیم. نه این که بخواهیم سطح کارش را در حد یک مربی‏ بین‏المللی ببینیم. به نظر من، فدراسیون فوتبال ایران آقای قطبی را از سر ناچاری انتخاب کرد. فقط به خاطر این که ممکن بود تماشاگران نسبت به حضور او اعتراضی نکنند. چون مربی‏ای است که از نظر محبوبیت میان تماشاگران کاریسما دارد. هرچند این کاریسما الآن تغییر پیدا کرده است، ولی به هرحال مربی محبوبی بود، چهره و شخصیت محبوبی داشت و به خاطر رفتار متفاوت‏اش، همیشه جایگاه خاصی میان مربی‏های ایرانی داشت. به همین دلایل و از سر ناچاری سراغ او رفتند. به‌خاطر این که فدراسیون فوتبال ایران نه توانایی اداره و کار کردن با یک مربی بزرگ و نه جسارت این کار را دارد. الان هم باید به این نتایج راضی باشد. همه می‏دانند تیم ملی الان در چه وضعیتی است. ما به یک تیم درجه دو در آسیا تبدیل شده‏ایم. غم‏انگیز است! آقای رحمانی، کلاً عمل‏کرد آقای قطبی در این چهار بازی را چگونه ارزیابی می‏کنید؟ تیم ملی تا کنون، تحت مربی‏گری آقای قطبی، دو بازی با اردن و دو بازی تدارکاتی با مقدونیه و ایسلند داشته است. حسرت‏انگیز! به نظر من این فرصت خوبی بود در حالی که ایران از جام جهانی نیز بیرون افتاده و همه تلاشی را که تیم‏های دیگر برای رفتن به جام جهانی دارند و داشتند تماشا می‏کنیم، می‏توانستیم از این فرصت استفاده کرده و تیم‏مان را در کمال آرامش متحول کنیم. دور از ذهن نبود که تیم بهتری داشته باشیم، بازی‏های بهتری ارائه دهیم و در حیات خلوتی که به وجود آمده، مقداری با تیم ملی‏مان حال بکنیم ولی همین هم از ما دریغ شده است. آقای قطبی در بازی‏های انجام شده، چهره‏ی امیدوار کننده‏ای از تیم ملی به نمایش نگذاشته است. ایشان ممکن است روی کاغذ ادعایی داشته باشد، ولی من فکر می‏کنم فوتبال بازی‏ای است که تماشا کردن آن اصل است و لذت بردن از آن نفس فوتبال است. این چیزی نیست که من دیگر از آقای قطبی انتظارش را داشته باشم.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_197.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_197.html مجله ورزشی Fri, 27 Nov 2009 19:21:25 +0000 «در مسابقات جهانی، فقط باید مدال گرفت» هفتاد و هفتمین دوره مسابقات جهانی وزنه‌برداری از روز جمعه در شهر «گویانگ» کره‌ی جنوبی آغاز و تا یک‌شنبه‌ی آینده ادامه دارد. حدود ۳۰۰ نفر از بهترین وزنه‌برداران جهان از ۶۴ کشور در این مسابقات زورآزمایی می‌کنند. تیم ملی وزنه‌برداری ایران هم که با ۳ وزنه‌بردار در این مسابقات شرکت کرده است، برای اولین بار علی حسینی، قهرمان نوجوانان و جوانان آسیا و قهرمان جام باشگاههای آسیا را، در رده‌ی بزرگسالان در اختیار دارد. [[sound]] پس از بازنشستگی حسین رضازداه، وزنه‌برداری ایران در چند سال گذشته از مدال طلای مافوق سنگین بی‌بهره مانده و چشم‌های علاقمندان وزنه‌برداری در ایران، به علی حسینی در بازگرداندن این مقام به ایران و شکستن رکود رضازداده دوخته شده است. برای ارزیابی تیم ملی وزنه‌برداری ایران در این مسابقات با حسین رضازاده که هنوز پس از چندسال دوری از صحنه‌های جهانی رکورددار جهان است و هم‌اکنون به عنوان مدیر تیم‌های ملی و سرمربی تیم ملی بزرگسالان در شهر گویانگ حضور دارد، گفت‌وگو کردم و از سطح مسابقات در این دوره پرسیدم: هفتادوهفتمین دوره‌ی مسابقات جهانی است و سطح مسابقات هم خیلی بالاست و امروز هم که مسابقات دسته ۶۹ کیلو بود و آقای «سجاد بهروزی» هم دیروز وزنه زد که به مقام هشتمی رسید. ایشان اگر آن رکوردهایی که کادر فنی انتخاب کرده‌اند، نائل به رسیدنش می‌‌شد و می‌توانست هم در حرکت یک ضرب و هم در حرکت دو ضرب آن‌ها را مهار کند، به مدال نقره یا برنز جهانی می‌رسید که متأسفانه به دلیل این‌که ایشان ۲۰ سال‌شان است و برای اولین بار بود که در مسابقات جهانی بزرگسالان شرکت می‌کردند، نتوانستند و به مقام هشتمی دنیا رسیدند. البته ایشان بعد از مسابقات جهانی جوانان که چهارماهی هست از آن می‌گذرد، هفت کیلو بیشتر از رکودش زد. البته ما برای جوانان‌مان برنامه‌ریزی کردیم که سال دیگر برای مسابقات جهانی و هم‌چنین بازی‌های آسیایی گوانجو انشاالله بتوانند برای کشور عزیزمان افتخار کسب کنند. آقای رضازاده چند سالی هست که پس از بازنشستگی شما وزنه‌برداری ایران از مدال طلا در این وزن بی‌بهره مانده است. فکر می‌کنید که حضور علی حسینی در رده‌ی بزرگسالان بتواند این مدال را مجدداً برای تیم ملی کسب کند و هم‌چنین عنوان قوی‌ترین مرد جهان را در المپیک آینده به ایران برگرداند؟ بله، انشااله. روز جمعه هم مسابقات آقای اصغر ابراهیمی است در دسته ۹۴ کیلو که ایشان هم رقابت سنگینی دارد. حریف‌هایش روسیه است، آذربایجان، قزاقستان و لهستان است. آقای ابراهیمی هم رکوردهای خوبی داشت. ولی متأسفانه یکی دو ماه در تمرینات کمی آسیب‌دیدگی کهنه‌ داشت که مانع تمرینات سنگین می‌شد. حالا انشااله آقای اصغر ابراهیمی روز جمعه به رقابت می‌پردازد و آقای سعید علی حسینی هم روز یکشنبه. ایشان هفت هشت ماه تمرین کرده، زحمت کشیده، کادر فنی هم زحمت کشیده است و باتوجه به این‌که در این مسابقات او حریف‌هایی از کره‌، لیتوانی و حریف قوی‌ای از اوکراین دارد، امیدواریم بتواند رقابت خوبی داشته باشد و به مدال طلای این مسابقات دست پیدا کند. [[photow01]] در حال حاضر خیلی صحبت از حضور شما در کنار سعید علی حسینی است. کلاً شما چه شباهت‌ها و چه تفاوت‌هایی بین خودتان و آقای حسینی می‌بینید؟ ببینید، رشته‌ی وزنه‌برداری رشته‌ی رکوردی است و خب زمانی که آقای حسینی جوان بودند، من چندین سال در کنارش بودم، تا به امروز. در این مسابقات کادر فنی و خودم در کنارش هستیم و امیدواریم با روحیه‌ای که به او داده‌ایم و با انگیزه‌ی خوب، در صحنه آماده شود و رکوردهایی که ما انتخاب می‌کنیم را امیدواریم که بتواند بالای سر ببرد و برای کشور عزیزمان و مردم خوب‌مان افتخارآفرینی کند. حتماً ایشان از لحاظ روحی خیلی تحت فشار هستند، با انتظاری که از ایشان می‌رود! خب ایشان اولین‌بارشان است. من یکی دوبار هم برایتان گفتم، که مطبوعاتمان کمی انتظارات را بالا می‌برند. باید به قول معروف زیاد انتظار نداشته باشیم. ولی خب من خودم هستم، من خودم روحیه می‌دهم و امیدوارم بتواند روز مسابقات با روحیه‌ی خیلی خوب و بالا به مدال طلا دست پیدا کند. با تجربه‌ای که خودتان دارید، این که بارها تحت این شرایط و فشار روحی قرار گرفتید، چه نصیحت‌هایی می‌توانید به ایشان بکنید که تحت تأثیر فشار، بر روحیه‌شان مسلط باشند؟ خب من قبل از مسابقات، چه قبل از این که از ایران بیاییم یا همین جا که هستیم، نکته‌های مهمی که خودم آن را تجربه‌ کرده‌ام در اختیارش می‌گذارم و نکات خیلی مهم را گوشزد می‌کنم و از لحاظ روحی هم من خودم روی او کار می‌کنم؛ چه در ایران که بودیم و چه این‌جا در کره که چهار ـ پنج روز به مسابقات مانده، دارم روی کارها و نکته‌های مهم از لحاظ روحی و روانی کار می‌کنم تا آماده شود و در روز مسابقه در شرایط خیلی خوب بهتر بتواند وزنه‌هایش را بزند. آقای رضازاده احساس خودتان چه طور هست؟ الان که به این مسابقات می‌آیید و به هرحال این اتمسفر را می‌بینید، دلتان نمی‌خواهد که خودتان هم می‌توانستید وزنه بزنید؟ خب به قول معروف دل آدم می‌خواهد، ولی من حدوداً ۱۲ـ ۱۰ سال، آن وزنه‌ها و آن رکوردهایی که لازم بود زدم و خب الان آرزویم این است و باز هم دوست دارم، همان طور که گفتید، قوی‌ترین مرد دنیا از ایران باشد. چون این مدال خیلی مهم است و امیدوارم که بتوانیم این عنوان را کسب کنیم. آخرین سوالی که از شما می‌کنم؛ با امید چند مدال در چه وزن‌هایی به این مسابقات آمده‌اید و فکر می‌کنید انتظاراتتان برآورده شود؟ ما سه وزنه‌بردار آوردیم و مسابقات جهانی است و چندین سال بود که کشور ما ایران یک مدال یا دو مدال می‌گرفت که خب بیشتر از این نباید انتظار باشد. و کادرفنی تیم ملی وزنه‌برداری با برنامه‌ریزی‌ای که کرده، چون رشته‌ی وزنه‌برداری رشته‌ی رکوردی است، ما انشاالله در مسابقات بازی‌های آسیایی و مسابقات ۲۰۱۰ یا ۲۰۱۱ به‌خصوص در المپیک لندن از یک مدال بیشتر خواهیم گرفت. با برنامه‌ریزی که ما کردیم در این مسابقات جهانی هم سه وزنه‌بردار آورده‌ایم که آقای سجاد بهروزی، آقای اصغر ابراهیمی و آقای علی حسینی هستند و ما امیدواریم که بتوانیم در ۹۴ کیلو هم که رقابت داریم و در دسته فوق هم یک مدال بگیریم که خیلی خوب است. [[photow02]] چرا فقط با سه ورزشکار آمده‌اید؟ خب مسابقات جهانی است و رکودها هم معلوم است. من قبل از اردوی اردبیل هم، چهارماه پیش، اعلام کردم که به وزنه‌برداران‌مان که حدوداً ۹ـ ۸ نفردر اردو بودند که رکودهایشان اگر جزو رده بندی ۱۰نفراول دنیا باشند، آن‌ها را اعزام خواهیم کرد که از میان آن‌ها سه وزنه‌بردار را آوردیم. آقای سهراب مرادی با وجودی که خوب بودند به خاطر مشکل خروج سربازی داشتند که متأسفانه کارشان درست نشد. آقای بهزاد سلیمی هم در دسته‌ی فوق سنگین هم که خب ایشان هم رکوردهای خیلی خوبی زده بودند که متأسفانه ایشان هم یک ماه، ۲۰ روز مانده بود به مسابقات و این که بیایند کره، از ناحیه‌ی کمر آسیب‌ دیدند که ایشان هم نتوانستند. ما پنج نفر را انتخاب کرده بودیم و خب در ورزش و رکورد آسیب‌دیدگی به‌وجود می‌آید و از این چیزها هست. ما اگر حالا هشت نفر هم می‌آوردیم، آن دسته های ۷۷ یا دسته های دیگرمان بهتر از مقام بیستم یا بیست و پنجم نمی‌آوردند و به آن‌ها هم گفتیم و اعلام کردیم که باید تمرین‌هایشان را ادامه بدهند و تمرین خوب کنند. مسابقه‌ی جهانی این‌جور هست؛ فقط باید مدال بگیرید.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_198.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_198.html مجله ورزشی Tue, 24 Nov 2009 21:00:19 +0000 «حذف از جام جهانی، دلیل قهر تماشاگران است» تیم ملی فوتبال ایران، شنبه، ۲۳ آبان، در چهارچوب مرحله‏ی مقدماتی «جام ملت‏های آسیا» در ورزشگاه آزادی به دیدار اردن رفت و با تک گل زیبای جواد نکونام از سد اردن گذشت. [[sound]] همچنین افشین قطبی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، برای آماده سازی تیم ملی و محک زدن بازیکنان، در یک بازی تدارکاتی، ملی‏پوشان فوتبال ایران را برابر تیم ملی ایسلند قرار داد. در بازی با ایسلند که سه‏شنبه، ۱۹ آبان انجام شد، تیم ملی فوتبال ایران با نتیجه‏ی یک بر صفر، ایسلند را در ورزشگاه ۱۰۰ هزار نفری آزادی در حضور کم‏تر از ۱۰۰۰ تماشاچی کنار گذاشت. در گفت‏وگویی با خسرو والی‏زاده، روزنامه‏نگار و کارشناس ورزش در ایران به منظور بررسی این مسابقه، ابتدا از او پرسیدم که آیا رویارویی با ایسلند چندان سودی برای تیم ملی داشت؟ [[photow01]] به نظر من، بازی مناسبی بود. از این جهت که بعد از حذف تیم ملی از جام جهانی ۲۰۱۰، تیم ما دیگر تشکیل نشده بود. البته سه بازی دوستانه و تدارکاتی با بوسنی، بحرین و ازبکستان نیز داشتیم، اما این اولین بازی رسمی ما بود. آقای قطبی تعدادی بازیکن جوان را وارد تیم کرده است. الان حتی چند بازیکن ۱۹ ساله در تیم ملی داریم. یکی از آن‏ها آقای کریم انصاری‏فرد بود که به تیم ایسلند گل زد. برای هماهنگی تیم و برای این که بچه‏ها دوباره دور هم جمع شوند و یک تیم ملی خوب را تشکیل بدهند، ایسلند حریف مناسبی بود. ضمن این که تیم ملی ما بعد از مدت‏ها تشکیل شده بود، بازیکنان مقداری خسته هم بودند و از یک لیگ فشرده و پرفشار بیرون آمده بودند. با توجه به مجموعه‏ی شرایط بازی بدی نبود. به نظر من، این بازی تدارکاتی پیش از بازی با اردن، مناسب بود و با تیمی هم برگزار شد که تیم درجه سه اروپایی است و تیم آن‏چنان قوی‏ای نیست، اما برای محک زدن آمادگی تیم ما خوب بود. [[photow02]] آیا این بازی واقعا برای محک زدن تیم ملی خوب بود؟ در حالی که تیم ایسلند با همه‏ی بازیکنان اصلی‏اش در این بازی حضور پیدا نکرده بود؟ با آقای قطبی که صحبت می‏کردم، ایشان خیلی راضی بود. مربی ایسلند نیز گفته بود که تنها پنج بازیکن لژیونر این تیم در این بازی شرکت نداشته‏اند. چون روز سه‏شنبه که این بازی برگزار شد، روز فیفا نبود و به همین دلیل نتوانسته بودند این پنج بازیکن لژیونر را با خود بیاورند. اما بقیه‏ی بازیکنانی که به ایران آمده بودند، تجربه و سابقه‏ی زیادی از بازی در تیم ملی کشورشان داشتند. ضمن این که ایسلند تیم آن‏چنان ضعیفی نیست و در آخرین بازی‏هایش آفریقای جنوبی را با نتیجه‏ی یک بر صفر برده و به تیم ملی هلند هم با نتیجه‏ی یک بر صفر باخته است. یعنی تیم آن‏چنان ضعیف و دست و پا بسته‏ای نیست و فکر می‏کنم بازی در برابر این تیم، بازی مناسبی برای تیم ملی ما بود. نظرتان در مورد حضور اندک هواداران فوتبال در این مسابقه چیست؟ با توجه به این که در این بازی کم‏تر از ۱۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند؟ این هم علت‏های خاص خود را دارد. تیم ملی ما باید یکی دو بازی خوب برگزار کند تا این که مجددا مردم برای دیدن بازی‏های تیم ملی به ورزشگاه‏ها برگردند. آن روز در تهران هوا نیز سرد و با بارندگی همراه بود. هم‏چنین بازی وسط هفته برگزار شد و این‏ مساله نیز در میزان حضور تماشاگران تاثیر داشت. الان حتی تماشاگران بازی‏های باشگاهی نیز کم شده‏اند. برای بعضی بازی‏های پرسپولیس و استقلال هم ۱۵ تا ۲۰هزار نفر بیشتر تماشاگر به ورزشگاه نمی‏رود. [[photow03]] آقای والی‏زاده، معمولا هوای بارانی و سردی هوا تاثیری روی حضور تماشاگران مسابقات تیم ملی فوتبال ایران ندارد و همیشه تعداد زیادی از آنان برای تماشای این مسابقات در ورزشگاه حاضر می‏شوند. عده‏ای معتقدند که مخالفت مردم با افشین قطبی، یکی از دلایلی است که مردم دیگر دوست ندارند در مسابقات تیم ملی حاضر باشند. دلایل این مخالفت را هم حتما خودتان شنیده‏اید یا روی درب منزل ایشان هم نوشته بودند. نظر شما در این باره چیست؟ من این صحبت را قبول ندارم؛ به دلیل این که آقای قطبی از زمانی که در تیم پرسپولیس بود، بین مردم چهره‏ی محبوبی بوده وهست. اتفاقاتی که افتاد نیز اتفاقات مقطعی بود. هنوز هم وقتی ایشان به ورزشگاه می‏آید و یا در میان مردم و خبرنگاران حضور دارد، بسیار از ایشان استقبال می‏شود و تعداد زیادی از تماشاگران حاضر در ورزشگاه، ایشان را امپراطور می‏نامند. به نظر من، حذف تیم ما از جام جهانی مقداری مردم را از تیم ملی دور کرده است. اگر تیم ما دو سه تا بازی خوب برگزار کند و نتیجه بگیرد، از جمله در بازی مقابل اردن، تماشاگران مجددا برای تیم ملی به ورزشگاه برمی‏گردند. عده‏ای که بازی با ایسلند را بازی مفیدی برای محک زدن تیم ملی نمی‏دانند، این سوال برای‌شان مطرح است که در حالی که فدراسیون فوتبال این شرایط را در اختیار آقای قطبی قرار داده تا هر تیمی را که می‏خواهد (حتی تیم اسپانیا) برای بازی دعوت کند، چرا ایشان تیم‏های قوی‏تری را در برابر تیم ملی قرار نداد؟ اتفاقا هم من خودم در ارتباط با این موضوع از نزدیک با آقای قطبی صحبت کردم و هم ایشان در کنفرانس مطبوعاتی بعد از بازی توضیح داد که اگر از قبل برنامه‏ریزی کنیم، بازی در روز فیفا باشد و تیم‏ها آزاد باشند، می‏توانیم با تیم‏های قوی‏تری نیز بازی کنیم. اما نظر آقای قطبی این بود که چون تیم تازه تشکیل شده و تعدادی بازیکن جوان در آن حضور دارند، حتی اگر در این روز به جای ایسلند با اسپانیا بازی می‏کردیم و چند گل از این تیم می‏خوردیم، بازیکنان‏مان هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی آسیب می‏دیدند و انگیزه‏ای برای بازی با اردن باقی نمی‏ماند. نظر ایشان این بود که ما باید یک بازی آسان‏تری را انجام می‏دادیم، تیم آماده می‏شد، شرایط روحی و جسمی تیم آماده‏تر می‏شد تا بتوانیم برویم با اردن بازی کنیم. اما اگر به جام ملت‏های آسیا راه پیدا کنیم، در این فاصله‏ی یک سالی که تا جام ملت‏های آسیا فرصت داریم، فدراسیون در حال برنامه‏ریزی است که با تیم‏های بهتری نیز، بازی‏های تدارکاتی برگزار کند. سؤالی هم در مورد عمل‏کرد تیم ملی نوجوانان فوتبال ایران در جام جهانی نیجریه دارم که نتایج بسیار خوب و بی‏سابقه‏ای گرفتند. آیا این نشان از فعالیت‏های فدراسیون فوتبال در رده‏های پایه‏ای دارد که الان دارد نتیجه می‏دهد؟ هر فدراسیونی اگر در رده‏های تیم‏های پایه خوب کار کند، قطعا نتیجه می‏گیرد. در فدراسیون فوتبال در دوره‏های قبل نیز به رده‏های سنی نونهالان، نوجوانان و جوانان خوب توجه می‏شد. اما حدودا در دو سال اخیر، توجه بهتری به این رده‏ها شد و برای همین تیم نوجوانانی که به نیجریه رفت، اردوهای بسیار خوبی در نظر گرفته شده بود. تیم نوجوانان سفرهای خارجی تدارکاتی خوبی داشت. در سفری به الجزیره، با تیم‏های آفریقایی و در سفری به ایتالیا، با تیم‏های اروپایی بازی کردند. ضمن این که هم بازی‏کنان و هم سرمربی تیم بعد از حذف از جام جهانی و برگشت به ایران، به تیم جوانان ارتقا پیدا کرده‏اند. این نتیجه‏ی کار برنامه‏ریزی شده در ارتباط با تیم‏های پایه در فدراسیون فوتبال است. فکر می‏کنم اگر این کار ادامه پیدا کند، شاید در دوره‏های بعدی بتوانیم نتایج بهتری نیز در جام‏های جهانی بگیریم. [[photow04]] آقای والی‏زاده، احتمالا زمانی که این مصاحبه منتشر شود بازی ایران و اردن هم به پایان رسیده است، با این وجود فکر می‏کنید رویارویی تیم ملی فوتبال ایران با اردن چگونه خواهد بود؟ با توجه به این که تیم ایران در مقابل اردن، همیشه مقداری مشکل داشته است؟ الان در فوتبال دنیا هم همین‏‏ طور است و فاصله‏ها خیلی کم شده است. مانند چند سال پیش نیست که ما برای مثال، در مقابل تیم مالدیو قرار بگیریم و ۱۷ تا گل بزنیم. فاصله‏ی تیم‏ها در فوتبال دنیا نیز کم شده است؛ الان تیم‏های ضعیف اروپایی وقتی در مقابل تیم‏های درجه یک اروپا قرار می‏گیرند، به این شکل نیست که گل‏های زیادی بخورند. مثلا تیم‏های لوکزامبورگ، مالت، آلبانی و… که تیم‏های ضعیفی هستند، در برابر تیم‏های بزرگ ایستادگی می‏کنند. چون دارند روی فوتبال کار می‏کنند. در آسیا هم همین‏طور است. فوتبال الان یک صنعت شده است. اردن نیز تیم خوبی است، اما بچه‏های ما هم روحیه‏ی خوبی دارند. امروز هم سر تمرینشان بودم و دیدم که بسیار خوب و باروحیه دارند تمرین می‏کنند. ما نیاز داریم حتما اردن را ببریم، ضمن این که ما قطعا از این گروه صعود می‏کنیم. چون دو تیم صعود می‏کنند و با توجه به این که اردن در دو بازی قبلی خود فقط یک امتیاز دارد و امید بسیاری دارد از این گروه به همراه ایران صعود کند، حتما می‏آید که از تیم ما امتیاز بگیرد. بازی سختی است، اما من بسیار امیدوار هستم که ما بتوانیم اردن را شکست بدهیم.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_196.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_196.html مجله ورزشی Sun, 15 Nov 2009 14:31:01 +0000 جهشی که چشم‌گیر بود تیم ملی فوتبال نوجوانان ایران در مسابقات جهانی فوتبال زیر ۱۷ سال نیجریه، موفق شد برای اولین بار با شکست تیم قدرت‌مند هلند، به جمع ۱۶ تیم برتر جام جهانی بپیوندد. تیم ملی فوتبال نوجوانان ایران روز پنجشنه ۱۴ آبان، در مرحله‏ی یک هشتم نهایی در برابر اوروگوئه قرار می‏گیرد. در همین حال، در ادامه‏ی بازی‏های آسیایی داخل سالن ویتنام، کاروان ورزشی ایران در ششمین روز این بازی‏ها با کسب ۱۰ مدال طلا، هفت نقره و ۱۱ برنز، با مجموع ۲۸ مدال در رشته‏های مختلف، رده‏ی پنجم جدول مدال‏ها را به خود اختصاص داده است. [[photow01]] چین با ۲۶ طلا و مجموع ۵۲ مدال و ویتنام با ۲۲ طلا و مجموع ۵۵ مدال، به ترتیب در مکان‏های اول و دوم ایستاده‏اند. تیم ملی فوتسال بانوان نیز که برای اولین بار به نیمه‏ی نهایی این بازی‏ها راه یافته بود، با پذیرش شکست دو بر یک در برابر اردن، شانس صعود به دور نهایی را از دست داد. این در حالی است که تیم ملی امید فوتسال ایران با ۱۳ گل از سد ترکمنستان در نیمه‏ی نهایی گذشت تا با تایلند در فینال این بازی‏ها رویارویی کند. برای بررسی این بازی و به طور کلی، فوتسال بانوان ایران که از سال پیش تا کنون، پیشرفت چشم‏گیری داشته، روز گذشته پس از پایان مسابقه با اردن، با المیراثمینی ‏پور، سرپرست فوتسال بانوان، در شهر هوشه‏مینه، گفت‏وگو کرده‏ام و علت شکست در برابر اردن را پس از دو پیروزی در برابر ازبکستان و ژاپن سؤال کردم: [[sound]] در هرحال، بازی همیشه برد و باخت دارد. تیم اردن تیم بسیار خوبی است و همیشه در مسابقات غرب آسیا یکی از رقبای اصلی تیم ملی ما بوده است. ما شناخت کافی از این تیم داشتیم. مربی‏های‏ ما روی فیلم بازی‏ها کار کرده بودند و همین‏جا هم بازی‏های آن‏ها را دیدیم. اما متاسفانه این اتفاق پیش آمد. بچه‏های ما خوب بودند. هرچند مربی از بازی ‏آن‏ها خیلی راضی نبود، ولی مقداری هم بدشانسی آوردیم. یعنی تا ۱۰ دقیقه‏ی آخر بازی هرچه حمله کردیم، به تیر دروازه خورد. البته نمی‏توانیم بازی تیم اردن را زیر سؤال ببریم. این تیم بسیار خوب و حرفه‏ای عمل کرد و توانست مسابقه را با پیروزی به پایان ببرد. ما هم به بچه‏ها گفته‏ایم که هیچ چیزی تمام نشده؛ درست است که خیلی دلمان می‏خواست به فینال می‏رفتیم، ولی قسمت این‏طوری بوده که به مسابقه‏ی رده‏بندی برویم و انشالله بتوانیم مقام سومی مسابقه‏ها را به‏دست آوریم. دو موقعیت پنالتی را فاطمه‏ اعتدادی و فرشته کریمی از دست دادند. فکر می‏کنید به خاطر از دست دادن کنترل بر اعصابشان در زمان زدن پنالتی بود یا این که دروازه‏بان اردن خوب عمل کرد؟ فکر می‏کنم بچه‏ها کنترل روی اعصاب‏شان نداشتند. ما کلاً در برابر تیم‏هایی که از غرب آسیا هستند، تیم‏های عربی، هنوز مقداری مشکل داریم. چون بچه‏ها خیلی راحت در برابر ازبکستان و ژاپن بازی کردند و اصلاً مانند امروز (پنجشنبه ۱۴ آبان) نبودند. امروز بچه‏های ما خودشان نبودند. اما به هرحال، نتیجه‏ای که این دوره به دست آورده‏اید، بهتر از دوره‏ی قبل است. صد درصد؛ برای این که ما همین الآن جزو چهار تیم اول هستیم. ضمن این که ژاپن را هم که قهرمان آسیا بود شکست دادیم. کلاً فوتسال ما رشد چشم‏گیری داشته است. مربی اوکرایینی جدید تیم، زمان کافی نداشت. هشت ماه است که با این بچه‏ها در اردو هستیم، ولی اگر زمان بیشتر و برنامه‏ریزی دقیق‏تری روی تیم‏های فوتسال داشته باشیم، قطعاّ هرسال نتایج بهتری خواهیم گرفت. [[photow02]] نسبت به همین پیشرفتی که فوتسال بانوان ایران داشته و شما نیز به آن اشاره کردید، انتظار قهرمانی از این تیم می‏رفت. خودتان هم چنین انتظاری داشتید؟ باید کمی واقع‏بین باشیم؛ ما نمی‏توانیم سطح ورزش بانوان خودمان را با ژاپن و یا تایلند که حرفه‏ای روی این قضیه کار می‏کنند، مقایسه کنیم. ما ایرانی‏ها متأسفانه کمی احساساتی هستیم. مثلاً اگر ژاپن و تایلند را می‏زنیم، توقع داریم همیشه این روال باشد. در صورتی که شرایط ما با آنان کاملاً متفاوت است. آن‏ها دارند حرفه‏ای کار می‏کنند. ما هم به امید خدا، با کمک خانم دکتر شجاعی، آقای کفاشیان و سازمان تربیت بدنی که نگاه ویژه‏ای به ورزش بانوان دارند، می‏توانیم در آینده حرف‏های زیادی برای گفتن داشته باشیم. ولی به نظر من، کمی رؤیایی است که بگوییم: چون آن‏ها را بردیم، باید قهرمان می‏شدیم. به هرحال همه‏ی این تیم‏ها سال‏ها است دارند زحمت می‏کشند، ولی ما تازه استارتش را زده‏ایم. امسال آقایانی که در سالن بودند، همه تأیید می‏کردند که بازی تیم نسبت به همان دو سال پیش ماکائو پیشرفت کرده ‏است. اکثر کسانی که بازی دو سال پیش را نیز دیده بودند، می‏گفتند که فوتسال شما خیلی تغییر کرده است. اگر ما آهسته و پیوسته جلو برویم، خیلی بهتر است از این که یک‏باره جهشی حرکت کنیم و مثلاً چون ژاپن را برده‏ایم، انتظار داشته باشیم که مقام قهرمانی را هم می‏آوردیم. [[photow03]] خانم ‏ثمینی پور، این سؤال همیشه پیش می‏آید که بازی با پوشش کامل، تا چه حد جلوی سرعت و انعطاف بازی‏کنان را می‏گیرد و تا چه حد در نتایج تأثیر دارد؟ می‏توانم به جرأت بگویم که برای بانوان ما هیچ تأثیری ندارد. چون الآن مدت‏ها است با همین پوشش داریم بازی می‏کنیم. ممکن است در رشته‏هایی وزن خیلی مهم است، یک کیلو وزن اضافه هم خیلی تأثیرگذار باشد، ولی برای ما حجاب اصلاً مانعی برای بازی کردن نبوده است. الآن یک سال است که حتی در لیگ برتر فوتسال، با این تماشاچی ندارد، بچه‏ها با پوشش بازی کرده‏اند. یعنی نمی‏توانیم بگوییم چون پوشش داشته‏اند، سخت بازی کرده‏اند. کما این که چند تن از بازیکنان اردن نیز مانند ما پوشش کامل دارند. برای خانم‏های فوتبال و فوتسال هیچ وقت پوشش مانعی نبوده که سرعتشان را بگیرد یا این که سنگین‏تر کار می‏کنند. اصلاً این‏طوری نبوده است. لباس‏های ما کاملاً مانند لباس آقایان است. از همان تولیدی‏ای که آقایان لباس‏های‏شان را می‏گیرند تهیه می‏شوند. لباس بانوان فقط ممکن است اندازه‏هایش کمی ‏کوچک‏تر باشد. لباس ما روپوش بلندی نیست که تا روی زانو بیاید، همان بلوز و شلوارکی است که آقایان می‏پوشند. ما فقط یک مقنعه و پیشانی‏بند اضافه داریم که آن هم اصلاً مانعی ندارد و وزن آن هم خیلی سبک است. زیر شلوارک نیز یک شلوار یا جوراب بلند می‏پوشید. یک استرچ است، بلند نیست. دو سه هفته پیش از سفرمان، تیم اوکراین را دعوت کرده بودیم. برایشان لباسی مانند لباس‏های خودمان تهیه کردیم. باورتان نمی‏شود که آن‏ها چقدر از این لباس‏ها خوششان آمده بود. یعنی بعد از بازی اگر با آن‏ها صحبت می‏کردید، نمی‏گفتند ما چون این پوشش را داشتیم، سخت‏مان بود. آن لباس‏ها را هم یادگاری به این تیم هدیه دادیم. من این را به جرأت می‏توانم از سوی تمام بازیکنان بگویم؛ کسانی که این مدت با این لباس بازی کرده‏اند، هیچ‏کدام هیچ اعتراضی به این مسأله نداشته‏اند. آمنه محمودی، مربی تیم ملی فوتسال بانوان و دستیار لودمیلا پوکوتیلو، سرمربی اوکرایینی این تیم، شکست در برابر اردن را ناشی از بدشانسی و هم‏چنین ضعف تکنیکی بازیکنان می‏داند: ما کمی بدشانسی آوردیم. موقعیت‏هایی داشتیم، ولی گل نشد. بازی است دیگر. بازی فوتبال همین است، می‏گویند: نزنی، می‏خوری! ما هم تقریباً این حالت شدیم. یعنی بدشانسی آوردیم و ضربه‏هایمان توی دروازه نرفت. اما روز اردن بود. خوش‏شانسی آورد و دو سه حمله کرد که دو ضربه‏ی آن توی دروازه رفت. یعنی بازی دست ما بود. همه هم تعجب می‏کردند. اردن تیمی نبود که ما بخواهیم از او بخوریم. در حالی که ژاپن و ازبکستان را زده بودیم، حقمان بود که در فینال باشیم. [[photow04]] فکر می‏کنید حضور بازی‏کنان در این بازی، در مقایسه با بازی در برابر ژاپن که تیم قوی‏تری هم بود، چطور بود؟ به جز دو پنالتی‏ای که از دست دادند، در چه جاهایی ضعیف عمل کردند؟ بچه‏ها در بازی امروز هم خوب کار کردند. کمی بدشانس بودیم. پنالتی همیشه توی دروازه نمی‏رود، ولی اگر بدشانس نبودیم، برنده‏ی این بازی می‌شدیم. نمی‏گویم فقط بدشانسی بود، ما اشتباه داشتیم. ضربات آخرمان را گل نزدیم و متأسفانه ضربه‏هایی که آن‏ها به ما زدند، گل شد. فقط همین. اما شاید از لحاظ روحی، چون ژاپن قهرمان آسیا بود، بچه‏ها با تمام قدرت بازی می‏کردند. بچه‏های ما بازی‏های بین‏المللی کم دیده‏اند و استرس چنین بازی‏ای برای آنان زیاد است. وقتی برای اولین بار یک تیم بانوان به نیمه‏ نهایی می‏رسد، خود این به تنهایی کار بزرگی است. تیم فوتسال بانوان خیلی پیشرفت کرده است. فکر می‏کنید تیم در چه نکاتی ضعیف است و باید قوی‏تر عمل کند؟ بیشترین کاری که ما روی تیم انجام داده‏ایم، قوی کردن بازیکنان از لحاظ جسمانی بوده است. یعنی الآن بچه‏ها از لحاظ بدنی فوق‏العاده آماده‏اند، کم نمی‏آورند. ولی چون فوتبالیستهای ما و فوتسالیست‏های ما از سنین کم و از پایه شروع نکرده‏اند، از لحاظ تکنیکی ضعیف هستند. وقتی بازیکنی از لحاظ تکنیکی ضعیف است، نمی‏توان خیلی با او تاکتیک کار کرد. به همین خاطر کار می‏برد. این تکنیک صحیح را ما باید از پایه یاد بگیریم. فوتسال ما باید حتماً پشتوانه داشته باشد. چون این بچه‏ها، بچه‏هایی هستند که از ۱۴ ـ ۱۵ سالگی خودشان در کوچه یا جای دیگری بازی کرده‏اند و بعد به باشگاه‏ها آمده‏اند. هیچ وقت از لحاظ تکنیکی خیلی قوی نبوده‏اند. در هفت هشت ماهی هم که با آن‏ها کار کردیم، تمرکزمان را روی قوای جسمانی آن‏ها گذاشتیم تا تکنیک بچه ها . بازی‏های آسیایی داخل سالن ویتنام از هشتم آبان ماه در دو شهر هانوی و هوشه‏مینه‏ی ویتنام شروع شده و تا روز هفدهم آبان ادامه خواهد داشت.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_195.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_195.html مجله ورزشی Fri, 06 Nov 2009 18:57:21 +0000 طلایی به هیبت نیمی از توانایی‌مان در سومین روز از بازی‌های داخل سالن آسیایی کاروان ورزشی تیم‌های ملی ایران تاکنون با کسب دو طلا، سه نقره و پنج برنز و مجموع ۱۰ مدال در رده‌ی هشتم جدول مدال‌ها ایستاده است. چین با ۲۱ مدال و ویتنام میزبان مسابقات با کسب ۲۰ مدال به ترتیب در رده‌های اول و دوم قرار گرفتند. سجاد مرادی در دو ۸۰۰ متر و لیلا رجبی در پرتاب وزنه دو ورزشکار ایران هستند که موفق به کسب طلا شدند. در سومین دوره‌ی این بازی‌ها که رسماً از ۸ آبان در دو شهر هانوی و هوشی‌مینه ویتنام شروع شده و تا ۱۷ آبان ادامه خواهد داشت، ۴۰۰۰ ورزشکار در ۲۴ رشته‌ی ورزشی رقابت می‌کنند. کاروان ورزشی اعزامی ایران هم با ۲۴ ورزشکار در ۲۰ رشته‌ی ورزشی در این بازی‌ها حضور دارد. در این خصوص با بهرام افشارزاده دبیرکل کمیته‌ی ملی المپیک ایران که هم اکنون به همراه کاروان ورزشی ایران در شهر هوشی‌مینه‌ ویتنام است، گفت‌وگو کرده‌ام. آقای افشارزاده عمل‌کرد ورزشکاران ایران را تا این‌جا مثبت می‌داند. [[sound]] از روز قبل این مسابقات آغاز شده و خوشبختانه بنابه پیش‌بینی‌ای که انجام شد، تا این‌جا بچه‌ها موفق بوده‌اند و امیدوار هستیم که از این به بعد هم با توجه به این که فردا فینال مسابقات رسماً آغاز خواهد شد، ما بتوانیم نتایج بهتری از بازی قبل به دست بیاوریم. امشب بسکتبال با فاصله‌ی خیلی زیادی موفق شد و فوتسال هم به همین صورت. در دو میدانی دختران هم طلا گرفتند ودر ووبنا هم تا حالا سه مدال نقره و دو برنز دریافت کرده و نسبت تا به حالاً بچه‌ها توانسته‌اند از توانایی خودشان به نحوه خوبی استفاده کنند. من احساسم این است که اگراتفاق خاصی برای بچه‌ها پیش نیاید، شاید بتوانیم شاهد موفقیت ورزشکاران‌مان در هوشی‌مینه و هانوی باشیم. آقای افشارزاده لطفاً توضیحی هم در مورد بازی‌های آسیایی داخل سالن در مقایسه با بازی‌های آسیایی برای علاقمندان بدهید؟ چون این مسابقات سه دوره بیشتر نیست که شروع شده است. ببینید، این بازی‌ها با بازی‌های داخل سالن کاملاً متفاوت است. رشته‌هایی که در مسابقات آسیایی معمولاً برگزار می‌شود، مقرراتش کاملاً با بازی‌های داخل سالن فرق می‌کند، همین‌طور تعداد رشته‌هایش و نیز رکودهایی که ورزشکارها به دست می‌آورند. معمولاً داخل سالن، با توجه به آب و هوای داخل سالن، یک‌مقدار رکوردها بهتر خواهد شد. کلاً این سومین دوره‌ بازی‌ها که در ویتنام برگزار می‌شود، شورای المپیک‌ برنامه‌ی خاصی تنظیم کرده‌. قبلاً شرق آسیا مرتباً مسابقات مختلفی را در رشته‌های مختلف برگزار می‌کرده است. یک مقدار پراکندگی در سطح ورزش آسیا به غیر از بازی‌های آسیایی به‌وجود آمده بود که این بار شورای المپیک ترتیبی داد تمام رشته‌های ورزشی، چه رزمی چه غیررزمی، تحت پوشش بازی‌های داخل سالن و خارج سالن و بازی‌های رزمی انجام بگیرد. خوشبختانه تا به حال موفق شده است. ولی مهم این است که شرکت کردن برای کشورها خیلی سخت است. به این دلیل که الآن در ۲۰ کشور این مسابقات برگزار می‌شود و ما بیش از ۲۴ ورزشکار، مربی، سرپرست و داور به همراه داریم. به خودی خود از ایران به این‌جا آمدن کار سختی است و متأسفانه هانوی آمادگی لازم را برای اسکان‌ این هزار نفر در هتل‌ها نداشت. ما چهار روز اول را به سختی گذراندیم. با توجه به این که مکاتبات اولیه انجام شده بود، مجبور شدیم خودمان وارد عمل شویم و خوشبختانه الان ورزشکارها در هتل‌های خوب اسکان داده شده‌اند و مسابقات هم دارد خیلی خوب انجام می‌شود. این برنامه‌ریزی خاصی بود که شورای المپیک آسیا انجام داد؛ و من فکر می‌کنم که یک‌نواخت کردن فعالیت‌ها برای بازی‌های داخل سالن بسیار مفید خواهد بود. ولی بازی‌های آسیایی کلآ فرق دارند. هم رشته‌هایش فرق می‌کند، هم نیروهایش که در یک مجموعه ویژه برگزار می‌شود. اکنون تعداد نفرات ما در ۲۴ هتل اسکان داده شده‌اند که هم سرکشی کردن به آن‌ها سخت است و هم در هر صورت حضورشان در مسابقات. به فرض تیم تیرکمان ما در ۱۸۰ کیلومتری این‌جا هست. تیم ووشوی ما در شش کیلومتری خود هانوی است که البته چهار ـ پنج رشته‌ی ما در هوشی‌مینه برگزار می‌شود. خب این پراکندگی برای مسئولین و فدراسیون و خود ما خیلی سخت خواهد بود. ولی به‌هرحال این هم تجربه‌ی متفاوتی خواهد شد. [[photow01]] گویا حتی ورزشکاران مشکلات سالن‌های تمرین هم داشتند و نمی‌توانستند سالن برای تمرین پیدا کنند! روزهای اول تمرینات را نامرتب تقسیم کرده بودند. ولی الان تقریباً مسابقات شرایط عادی پیدا کرده است. ولی از روز نهم که شروع شده بود، فوتسال و بسکتبال ما قبلاً در هوشی مینه زمینه‌چینی کرده بود، این بود که به مرور به سالن‌ها عادت کردند. خود کمیته‌ی برگزاری هم اذعان داشت که آن طور که باید و شاید برنامه‌ریزی نکرده بود. و در اولین روزی که سرپرست‌ها اشکال‌ها و ایرادها را بیان کردند و ۶۰ ـ ۵۰ درصد مشکلات حل شده بود. الآن به نظر من ناهماهنگی برطرف شده و من فکر نمی‌کنم مشکل خاصی مانده باشد. آقای افشارزاده اولین مدال طلای کاروان ورزش ایران از طرف ورزشکار زن کسب شد. خانم لیلا رجوی در رشته‌ی دو میدانی و همین طور اولین مدال کاروان ایران هم باز از سوی زنان ورزشکار بود، خانم راضیه روستایی، که به نظر می‌آید بانوان ورزشکار ایران با انگیزه و روحیه‌ی خوبی در این مسابقات حضور پیدا کردند؟ ببینید، قبلاً ما با نیمی از توانایی‌مان در مسابقات شرکت می‌کردیم. هنوزهم در بعضی رشته‌هایمان آمادگی لازم را برای شرکت در این دوره از مسابقات نداریم. مثل آیروبیک ، شنای بانوان و در برخی رشته‌هایی که واقعاً خانم‌ها توانایی دارند. ولی خوشبختانه الآن در اکثر رشته‌های رزمی، شطرنج، تیرکمان‌ و ووشومون‌ و خیلی از رشته‌های دیگر خوشبختانه خانم‌ها هم‌پای مردان دارند مبارزه می‌کنند و خیلی هم خوب پیشرفت کرده‌اند. به‌هر صورت مدتی بود که تمرین نداشتند ولی خوشبختانه طی یک‌ سال گذشته تمرینات منظمی داشتند و فدراسیون‌ها سعی کردند که تیم را آماده کنند. من احساس می‌کنم که خود خانم‌ها هم انگیزه‌ی بیشتری برای حضور در مسابقات به نسبت بعضی آقایان دارند؛ و خوشبختانه این را می‌رساند که خانم‌ها دارند توانایی لازم را در مسابقات مختلف به مرور پیدا می‌کنند. امیدوارم که در بازی‌های آسیایی کوانجو شاهد موفقیت ارزشمند بانوان در بازی‌های مختلف آسیایی و بازی‌های المپیک باشیم. لیلا رجوی اکرایینی‌الاصل هستند. ایشان می‌توانند فارسی صحبت کنند؟ بله، صددرصد. فارسی صحبت می‌کنند. مشکل زبان ندارند.
▪ ▪ ▪
در ادامه‌ی این بازی‌ها تیم فوتسال بانوان ایران امروز موفق شد در دومین مسابقه‌ی خود تیم صاحب‌نام ژاپن را با نتیجه‌ی سه بر دو شکست دهد و با سرگروهی به دور بعدی این مسابقات صعود کرد. فاطمه اعتدادی، فاطمه ارژنگی و فهمیه زارعی گل‌های ایران در این بازی را به ثمر رساندند. تیم ملی فوتسال بانوان ایران قبلاً تیم ملی ازبکستان را در اولین مسابقه‌ی خود با نتیجه‌ی شش بر یک شکست داده بود.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_194.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/11/post_194.html مجله ورزشی Wed, 04 Nov 2009 18:55:01 +0000 «دوجنسی‌ها» در فوتبال بانوان ایران؟ اخیراً شایعات دوجنسی بودن در فوتبال بانوان ایران دوباره پا گرفته است و گزارش‌هایی مبنی بر صحه گذاشتن بر روی این گفته‌شده‌ها از سوی دست‌اندرکاران فوتبال ایران مانند مربی و مدیرعامل یک باشگاه فوتبال در برخی از روزنامه‌ها و خبرگزاری‌های ایران نقش بسته است. تیم ملی فوتبال بانوان ایران در یک سال گذشته در مسابقات و اردوهای مختلفی شرکت داشته و فعالیت‌اش نسبت به گذشته بسیار افزایش پیدا کرده است. شرکت تیم ملی فوتبال بانوان ایران در مسابقات دانشجویان جهان که هفته‌ی پیش در شهر میلان ایتالیا انجام شد و توجه بسیاری را هم به بازیکنان زن ایرانی جلب کرد، نمونه‌ای از فعالیت‌های فوتبال بانوان است. [[sound]] اضافه برآن رویارویی تیم ملی فوتسال بانوان اوکرایین با بانوان ایران در تهران و یا مقابله‌ی بانوان بازیکن فوتبال ایران در برابر تایلند و پیروزی در هر دو مسابقه از دیگر تلاش‌های اخیر آنان بوده است. روز شنبه نیز تیم ملی فوتسال بانوان ایران برای شرکت در مسابقات المپیک آسیایی داخل سالن راهی ویتنام می‌شود. هم‌چنین برای اولین بار توجه باشگاه‌های خارجی به بازیکنان زن فوتبال ایران جلب شده و برای به بازی گرفتن آنان با فدراسیون فوتبال ایران در ارتباط هستند. به غیر از تیم‌های عربی امارات و ابوظبی، تیم‌های اروپایی پرتقال و اسپانیا خواهان به کارگیری چند بازیکن زن ایرانی بودند که البته به علت مقررات فوتبال آن کشورها که مخالف پوشیدن پوشش اسلامی در زمین فوتبال هستند، به جایی نرسید. در مسابقات هفته‌ی پیش تیم ملی ایران هم در ایتالیا، باشگاه اینترمیلان بازیکنان ایران را تکنیکی خوانده و نسبت به به‌کارگیری چند نفر از آنان علاقه نشان داده است. اما شایعات دو جنسی بودن در فوتبال ایران تا چه حد صحت دارد و از کجا سرچشمه می‌گیرد و آیا فعالیت‌های فوتبال بانوان ایران را تحت‌الشعاع قرار داده است، برای شکافتن این مسئله این سوؤالات را با نفر اول فوتبال بانوان ایران، فریده شجاعی،‌ نایب رییس فدراسیون فوتبال ایران مطرح کردم: این شایعات راستش اصلاً صحت ندارد. الان این مدت دوسالی که من در فدراسیون فوتبال هستم، خب همه جوره ما اردو داشته‌ایم و همیشه در مسابقات آسیایی هم شرکت کرده‌ایم. الان شاید در همین تیم فوتبالمان ۱۲ـ ۱۰ سفر خارجی داشته و در تورنمنت‌های مختلفی هم شرکت کرده‌ایم. این فکر می‌کنم همان خرده‌حساب‌های شخصی است که مربی‌ها و بازیکنان با همدیگر دارند و حالا این مربی از آن مربی تیم ملی خوشش نمی‌آید و به خاطر این تیم را ضایع می‌کند. و در واقع این بحث‌ها و حرف و حدیث ها به این شکل است. یعنی ما در بازیکنان‌مان اصلاً چنین مسأله ای را نداریم. سه نفر را مشکوک بودند و سر زبان‌ها انداختند، حتی برای مسابقات آسیایی که به ویتنام رفته بودیم، به گوش afc (کنفدراسیون فوتبال آسیا) هم رسانده بودند که AFC به محض این که ما وارد ویتنام شدیم، سال گذشته، این سه نفر را برای آزمایش خواست و یک روز کامل آزمایش‌های هورمونی و فیزیکی و تست‌های مختلفی را از این‌ها گرفت که خوشبختانه هیچ مشکلی نداشتند و نامه‌ی‌ AFC را هم داریم و بی‌خود این موضوع را سر زبان‌ها انداختند. [[photow01]] یعنی در واقع گفتید کمیته‌ی پزشکی کنفدراسیون فوتبال آسیا...؟ خب آن‌ها هم به خاطر این که این خبر از ایران به گوش‌شان رسیده بود، در واقع لو داده بودند، یعنی مثلاً خواسته بودند جلو بازی تیم ملی ایران را بگیرند که سه نفر را معرفی کرده بودند که خب کمیته‌ هم بالاخره آزمایش‌های لازم را انجام داد و بعد از آن هم جواب نامه را به ما دادند. یعنی یک ماهی طول کشید تا کمیته‌ی پزشکی جوابش آماده شد و برای ما کنفدراسیون آسیا تبریک هم داد و گفت که این‌ها هیچ مشکلی ندارند و می‌توانند در تیم بازی کنند. خانم شجاعی یکی از کسانی که روی این مسأله خیلی مصر بودند، آقای مرتضوی‌نژاد مدیرعامل باشگاه شن‌سای ساوه است. ایشان حتی ‌گفتند یکی از بازیکنان خودشان را کنار گذاشتند، به خاطر این که مطمئن بودند نسبت به دوجنسه بودن ایشان. این که ایشان را چرا کنار گذاشتند، من هیچ اطلاعی ندارم. یعنی ایشان بازیکنی را که کنار گذاشتند، بازیکن ملی نبود و ما هم شناختی نداریم. ولی به‌هرحال بازیکنی را که ایشان نام بردند، به خاطر درگیری‌هایی که داشتند ما محرومشان کردیم و ایشان دیگر بازی نمی‌کنند در لیگ‌مان. فقط به خاطر درگیری‌هایی که ایجاد کردند با بازیکنان. ولی این بازیکن یک بازیکن ملی هم نیست که من در در موردش بحث یا صحبتی داشته باشم. ولی به‌هرحال بازیکنی است که یک دوره بازی کرده ودور بعد هم ما جلو بازی‌اش را گرفتیم به خاطر مسائل انضباطی که پیش آورده بود، نه به خاطر مسائل دیگری. کلاً فکر می‌کنید برخورد کمیته‌ انضباطی فدراسیون فوتبال با مثلاً اشخاصی مثل آقای مرتضوی که خیلی مصر هستند که چهار - پنج نفر درلیگ برتر دو جنسی هستند، باید چگونه باشد اگر نتوانند اثبات بکنند؟ این هم باز به خاطر آقای مرتضوی که خودشان نه اطلاعات دقیقی دارند، نه کسی می‌داند که واقعاً این بازیکنان چه جوری‌اند. حالا یک مدیرعامل باشگاه به خودش اجازه میده چنین حرف‌هایی بزند، این هم به خاطر تحریک همان مربی‌ها و افرادی هستند که در کنارشان کار می‌کنند. وگرنه چون به هرحال آن مربی که شایع کرده و این مسأله را در تیم به‌وجود آورده، در همان تیم شن‌سا مربی بوده و به احتمال خیلی زیاد دراثر صحبت های ایشان بوده که روی آقای مرتضوی اثر گذاشته و صحبت‌ ‌کرده‌اند. این سه بازیکن ملی را که رویشان انگشت گذاشته شده، با صراحت می‌گویم که چنین چیزی نیست و اصلاً موردی این بچه‌ها ندارند. الان تیم صاحب نامی مثل تیم اینترمیلان هم دوتا از بازیکن‌های ما را می‌خواهد و خیلی راحت هم می‌توانند بروند همه جا بازی بکنند. سؤال من درواقع این بود که کمیته‌ی انضباطی فدراسیون فوتبال آیا مجازاتی درنظر دارد برای کسانی که این شایعات را ایجاد می‌کنند؟ بله، حتماً. من البته در کمیته جلسه‌ای تیم‌های ملی که داشتیم، این مسأله را مطرح کردم و خواستم که واقعاً این کسانی که این طوری آتش به این مسأله می‌زنند و بزرگش می‌کنند و واقعاً شخصیت‌ و حیثیت بازیکنان بسیار خوب ما را دارند زیر سئوال می‌برند، برخورد بشود که کمیته‌ی انضباطی هم این قول را داد که واقعاً با کسانی که باعث این کار شده‌اند برخورد بکنند که خب حالا حتماً یکی از کسانی که با او هم برخورد می‌شود آقای مرتضوی است. [[photow02]] خانم شجاعی منظور از دوجنسی بودن در ایران چه هست؟ آیا اشخاصی هستند که به طور قانونی عمل جراحی کرده و تغییر جنسیت داده‌اند و...؟ نه، اصلاً این‌طوری نیست. ببینید از نظر پزشکی در واقع یک سری افراد هستند که به لحاظ هورمونی ممکن است مشکل داشته باشند. یعنی هورمون تستسترونشان وقتی بالا باشد، وقتی مثلاً یک، یک و نیم یا دو بشود، اینها تمایلاتشان نسبت به مردشدن بیشتر است. این یک مشکل هورمونی است. این بچه‌های ما تمامشان آزمایش شدند و هورمون هیچ کدامشان از یک بالاتر نیست و این تست خود AFC هم بوده که هیچ مشکلی نداشتند. و این که از ظاهرشان حالا من نمی‌دانم چه جوری تشخیص می‌دهند و قضاوت میکنند را من نمی‌دانم ولی به‌هرحال ورزش فوتبال یا هر ورزش مشابه‌ فوتبال، بازیکن را خشن می‌کند، به‌خصوص دختران را. همین بازیکن نیجریه که در ماه گذشته در دومیدانی جهان قهرمان شد، در موردش می‌گفتند دوجنسیتی است و همین مشکلات را داشت ولی بعد از آزمایش گفتند هیچ موردی ندارد و خیلی راحت هم می‌تواند بازی کند. به خاطر این که هم آزمایش هورمونی می‌شوند و هم آزمایش فیزیکی. به هرحال در ایران افراد می‌توانند با عمل جراحی تغییر جنسیت دهند. این یک مسأله قانونی است بر طبق قوانین جمهوری اسلامی. تکلیف این‌ عده در جامعه چه است؟ در کجای جامعه قرار دارند. مثلاً این‌ها نمی‌توانند فوتبال بازی کنند، با وجود این که قانونی این عمل را انجام داده‌اند؟ ما موردی نداشتیم که به این شکل باشد تا ما مثلاً امتحان کنیم و بدانیم که آیا با قانون ما می‌خواند یا نمی‌خواند یا با موازین اسلامی هماهنگ هست یا نه. اصلا ما مورد این مدلی تا حالا نداشتیم. در ایران می‌دانید که این قانونی است، عمل جراحی برای تغییر جنسیت؟ یعنی مرد باشند، زن بشوند؟ بله. خب وقتی قانونی باشد، وقتی مشکل نداشته باشند، مسلماً در تیم‌ها می‌توانند بیایند بازی کنند. ولی واقعاً ما این مورد را توی فوتبال نداشتیم. به هرحال وقتی عمل جراحی می‌کنند، وقتی یک فرد تمایلات جنسی‌اش مثلاً به سمت زن بودن بیشتر باشد، هورمون‌هایش هم همین‌طور و تخمدان نهفته هم داشته باشد، خب مسلماً می‌شود یک زن طبیعی و عمل جراحی هم می‌کند و از نظر فیزیکی هم خودش را درست می‌کند و می‌شود زن و می‌تواند بازی کند. موردی ندارد. آخرین سؤوالی که از شما می‌کنم. همان‌طور که گفتید ازکمیته پزشکی کنفدراسیون آسیا روی این بازیکن‌ها آزمایشات پزشکی انجام داده که طبق نامه ای به شما این شایعات را رد کرده. چرا فدراسیون فوتبال این مسأله را به طور رسمی انکار نمی‌کند؟ من نایب رئیس فدراسیون هستم. وقتی من رسماً دارم همه جا داد می‌زنم، فریاد می‌زنم که چنین چیزی نیست. این اصلاً صحت ندارد. شما همه جور بیایید، بروید اصلاً امتحان کنید، آزمایش کنید، این‌ها حرفی است که درآورده‌اند، شایعاتی است که رواج داده‌اند. این رسماً است دیگر! به هرحال آقایان خودشان را زیاد وارد این مسأله نمی‌کنند، ولی خب ما که می‌دانیم و داریم داد و فریاد هم می‌زنیم، باید به هرحال همه متوجه شده باشند. ولی این وسط عده‌ای می‌آیند از آب گل‌آلود ماهی می‌گیرند و کمی آتش می‌زنند به این قضیه. یعنی حتی رسانه‌های خودمان، نشریاتمان و همه‌ی کسانی که دست‌اندرکار هستند، انگار خودشان هم مثل این که دلشان می‌خواد که این یک سوژه بشود برای فوتبال ایران. ]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_193.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_193.html مجله ورزشی Fri, 23 Oct 2009 16:45:15 +0000 نمایشی برای آرزوهای بزرگ تیم ملی تکواندوی ایران برای چهارمین بار متوالی نایب‌قهرمان جهان شد. مسابقات تکواندوی قهرمانی جهان از روز چهارشنبه ۲۲ مهرماه در کپنهاگ پایتخت دانمارک آغاز شد و روز یکشنبه خاتمه یافت. بیش از هزار تکواندوکار از ۱۴۰ کشور جهان در این مسابقات شرکت داشتند. حسین تاجیک نماینده‌ی ایران در وزن هشتم با دستیابی به مدال برنز، اولین مدال تیم ملی تکواندوی ایران را کسب کرد. پس از آن یوسف کرمی در وزن منهای ۸۷ کیلوگرم و میثم باقری در ۵۴ کیلوگرم، دو مدال برنز دیگر برای تیم ملی کسب کردند. تنها مدال طلای ایران را محمد باقری معتمد در وزن چهارم کسب کرد و تنها مدال نقره هم نصیب رضا نادریان در وزن سوم شد. در مسابقاتی که روز پنجشنبه ۲۳ مهرماه انجام شد، مهدی احمدی در وزن منهای ۵۸ کیلوگرم در اولین مسابقه‌ی خود پیروز از زمین بیرون آمد؛ اما سوسن حاجی‌پور یکی از دو تکواندوکار زن در ترکیب تیم ملی در وزن ۵۷ کیلوگرم بازی را به حریف خود از اوکراین واگذار کرد. سارا خوش‌جمال فکری، دیگر تکواندوکار زن ایران هم در وزن ۴۹ کیلوگرم در اولین مسابقات خود در برابر حریفانی از پرو و انگلیس زورآزمایی کرد که موفق به شکست حریف انگلیسی خود شد؛ اما در برابر حریف خود از پرو ناکام ماند. تنها تکواندوکار مرد باتجربه ایران در میادین بزرگ بین‌المللی در تیم ملی ایران یوسف کرمی است و در وزن‌های دیگر جوان‌گرایی صورت گرفته است. برای بررسی این مسابقات و هم‌چنین وضعیت تیم ملی حاضر در کپنهاگ با غلامحسین ذوالقدر، مدیر تیم‌های ملی ایران در محل برگزاری مسابقات گفت‌وگو کردم. [[sound]] آقای ذوالقدر، از آن‌جایی که تعداد ورزشکاران و کشورهای شرکت‌کننده در این دوره از مسابقات به مراتب بیش از دوره‌های قبل و هم‌چنین المپیک پکن است، علت اشتیاق کشورها برای حضور در این دوره از مسابقات چیست؟ حضور در المپیک، کسب مدال در المپیک، سرمایه‌گذاری برای المپیک و هم‌چنین استفاده از هوگوهای الکترونیکی که به نوعی مسابقات را بیشتر به «Fair Play» یا بازی‌های جوان‌مردانه نزدیک می‌کند، اشتیاق کشورهای حاضر در این دوره از رقابت‌ها را بالا برده است. مضافاً این‌که فدراسیون جهانی توانسته با توجه به برگزاری منظم مسابقات جهانی خودش، علاقه‌مندان بیشتری را به عضویت WCF یا فدراسیون جهانی تکنواندو درآورد که این کشورهای علاقه‌مند هم در این دوره از رقابت‌ها شرکت کردند. یوسف کرمی تنها تکواندوکار ایران است که در مسابقات مهم‌تر و بزرگ جهانی تجربه دارد. با چه میانگین سنی در این مسابقات حضور دارید؟ بله، قدیمی‌ترین بازیکن ما آقای یوسف کرمی است و در واقع اکثر بچه‌ها برای اولین بار است که در مسابقات جهانی شرکت می‌کنند. در واقع از هشت وزنمان فقط یوسف کرمی را داریم که تجربه حضور در مسابقات جهانی و المپیک را دارد. بقیه عزیزان که از میانگین سنی ۲۲ الی ۲۳ سال هستند، برای اولین بار است که مسابقات قهرمانی جهان را تجربه می‌کنند. ما یک برنامه‌ی درازمدت برای حضور در مسابقات المپیک را داریم که در این راستا فرصت را به نیروهای جوان می‌دهیم تا در آینده دست پرتری برای حضور در رقابت‌های مهم‌تر داشته باشیم. [[photow01]] آیا این عدم تجربه باعث نگرانی شما در نتیجه‌گیری این مسابقات نیست؟ اگر بچه‌ها تجربه نداشته باشند، انگیزه‌ی بسیار بالایی دارند؛ از پتانسیل جوانی برخوردارند و روحیه‌شان هم خوب است. هرچند که از دو ورزش‌کاری که دیروز شکست را متحمل شدند، یکی در مقابل استیون لوپز آمریکایی قرار گرفت که برای پنجمین بار بود مدال طلای جهانی را ازآن خودش می‌کرد. شاید قضاوت‌های ناشیانه‌ی داوری هم بی‌تأثیر نبوده باشد و حریف خیلی جوان ما آقای عبداللهی حریف خوبی برای استیون لوپز بود و کار را برای ایشان خیلی سخت کرد؛ که بالاخره داورها فرزاد عبداللهی را هشت‌اخطاره‌ کرده و در عین شایستگی از دور رقابت‌ها خارج کردند. ولی شاید حسین تاجیک اسیر بی‌تجربگی خودش شد و در واقع به حریف خوب خودش که از کشور کره جنوبی بود، بازی را واگذار کرد. بله، به هر حال مسابقات جهانی هم نیاز به انگیزه و آمادگی جسمانی دارد و هم به تجربه کافی. من فکر می‌کنم که در روزهای آینده بچه‌ها بتوانند از نیروهایی که دارند بهره‌برداری کنند. آقای ذوالقدر در المپیک پکن هادی ساعی نه تنها افتخار برای تکواندوی ایران بود، بلکه با کسب تنها مدال طلای ایران پرافتخارترین ورزشکار کاروان تیم‌های ملی ایران هم شد. با بازنشستگی ایشان فکر می‌کنید کدام تکواندوکار ایران جایش را پر می‌کند؟ در وزن ایشان یعنی در وزن پنجمی که قبلاً آقای تاجیک تیم ملی را یاری می‌کرد، یک بازیکن تازه‌واردی داریم به نام آقای علیرضا نصر آزادانی که طی دو سه سال گذشته به شایستگی توانسته مدال‌های مختلفی از مسابقات برون‌مرزی به دست بیاورد. آخری هم مدال طلای مسابقات دانشجویان جهان بود که سال گذشته به دست آورد. فکر می‌کنم در این دوره از رقابت‌ها ایشان بتواند شایستگی خود را برای جانشینی در وزن پنجم بر هادی ساعی داشته باشد؛ هرچند که هادی ساعی یک اسطوره بود و به نظر من نمونه‌ی ساعی حتی در دیگر رشته‌های ورزشی هم در ایران یافت نمی‌شود و برای جای‌گزینی ایشان باید تلاش‌های بسیار زیاد و سرمایه‌گذاری مضاعفی داشته باشیم. ولی این جوان تازه‌وارد به تیم ملی هم به نظر می‌تواند جانشین شایسته‌ای باشد. [[photow02]] درمورد تکواندو بانوان در ایران بگویید. اول این‌که در این مسابقات با چند نفر تکواندوکار زن شرکت کرده‌اید؟ فدراسیون تکواندو برای شرکت در این دوره از رقابت‌ها کیفیت را مد نظر قرار داد و تنها از هشت وزن بانوان چهار وزن اول و دوم و سوم و چهارم را به این رقابت‌ها اعزام کرد؛ تا آن وزنی که شانس بیشتری برای ارائه‌ی نمایش و بازی خوب داشته باشد را همراه آورد. بانوان ما به دلیل عدم تجربه‌ی کافی، شانس زیادی برای کسب مدال در مسابقات جهانی را ندارند. به هر حال تیم ملی بانوان کشورمان تنها نزدیک به شش یا هفت سال است که مسابقات برون‌مرزی را تجربه می‌کند و حریفانشان از تجربه‌ی بسیار بالاتری برخوردارند. اکثر تیم‌های حاضر در این رقابت‌ها در تیم بانوانشان، از بدو شروع مسابقات جهانی در کنار تیم مردان حضور داشتند. بانوان ما هم به هر حال تلاش کرد‌ه‌اند و سرمایه‌گذاری هم شده است. امیدوارهستیم بهترینشان که سارا خوش‌جمال است، از خود نمایش خوبی به جا بگذارد؛ هرچند که قرعه بسیار سختی دارد و در وزنش قهرمانان جهان و المپیک در گروهش قرار دارند. آخرین سؤالی که از شما دارم در مورد بازتاب این مسابقات در رسانه‌های ایران و صدا و سیما است. در مسابقات قبلی جهانی و آسیایی که تیم‌های بسکتبال، والیبال و کشتی ایران شرکت داشتند، مسئولین این رشته‌ها از پوششی که صدا و سیما و رسانه‌های ایران دادند، بسیار گله‌مند بودند و اعتقاد داشتند برای نتایج رضایت‌بخشی که کسب، شد پوششی کافی نگرفته‌اند. نظر شما چیست؟ ببیند، غیر از این‌که شاید دیدگاه خاصی روی این موضوع باشد، بازتاب عمل‌کرد تیم‌های والیبال، کشتی و بسکتبال، آن زمانی که خودم در تهران بودم فکر می‌کنم، اگر عالی نبود، خوب بود. ورزش نیاز به توجه بیشتری دارد؛ این را قبول دارم. باید رسانه‌ها توجه بیشتری به ورزش نشان دهند تا خیل عظیم جوانانی که نیروهای کشور ما را تشکیل می‌دهند و حداکثر هم جوان هستند، بیشتر به سمت ورزش جذب شوند. اما من همین‌جا باید فرصت را مغتنم بشمارم و بگویم که گروه ضبط تلویزیونی در این دوره از رقابت‌ها حضور دارد. از صدا و سیما و از شبکه ورزش هم هستند. از رسانه‌های به اصطلاح نوشتاری هم یک نماینده این‌جا حضور دارد و به‌روز و به‌دقیقه در واقع خبرهای این دوره از رقابت‌ها را به سمع و نظر هم‌وطنان عزیزم می‌رساند.

***

از خبرهای دیگر حضور تیم ملی تکواندو در مسابقات قهرمانی جهان، محرومیت سیروس رضایی رئیس کمیته داوران ایران از داوری تا پایان مسابقات بود. این محرومیت از سوی رئیس کمیته داوران فدراسیون به دلیل امتناع رضایی در قضاوت بازی تکواندو کار اسراییلی انجام گرفت.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_192.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_192.html مجله ورزشی Mon, 19 Oct 2009 19:57:00 +0000 «ما می‌توانیم»: نایب‌قهرمانی والیبال بزرگسالان تیم ملی والیبال بزرگسالان ایران روز چهارشنبه، پس از کسب مقام نایب قهرمانی در مسابقات آسیایی فیلیپین و صعود به مسابقات جام جهانی ژاپن، که ماه آینده برگزارمی‌شود، وارد تهران شد. این اولین بار پس از انقلاب اسلامی و گذشت ۳۴ سال است که والیبال بزرگسالان ایران مقام دومی آسیا را کسب کرده است. تا کنون رتبه‌ی پنجمی، بهترین مقامی بود که نصیب ایران شده بود. از آن گذشته در این دوره از مسابقات قهرمانی آسیا، تیم والیبال بزرگسالان ایران قادر شد تیم‌های صاحب‌نام آسیا ازجمله کره جنوبی و چین را برای اولین بار شکست دهد و آن‌ها را از رسیدن به مرحله نهایی بازدارد. تیم ایران در فیلیپین با هفت پیروزی و بدون شکست به مرحله نهایی رسید که در آن مرحله با شکست سه بر یک در برابر ژاپن به نایب قهرمانی آسیا رضایت داد. علاوه براین دو بازیکن تیم ملی ایران، سعید معروف و محمد موسوی به‌ عنوان بهترین بازیکن و بهترین دفاع این دوره از مسابقات معرفی شدند. البته والیبال ایران در رده‌های جوانان و نوجوانان پیشرفت خارق‌العاده‌ای داشته است و قهرمانی و نایب قهرمانی آسیا در کارنامه‌ی آنان به‌چشم می‌خورد. [[sound]] همین ۲۰ روز پیش تیم ملی نوجوانان ایران در مسابقات جهانی ایتالیا به مقام نایب قهرمانی رسید. اما چه تغییراتی در برنامه‌های تیم ملی والیبال بزرگسالان به‌عمل آمده و چه عواملی تأثیرگذار در موفقیت و کسب مقام نایب قهرمانی آنها برای اولین بار بوده است؛ این موضوع را با حسین حسینی، سرپرست تیم ملی و عضو کمیته‌ی مربیان فدراسیون والیبال و یکی از پیشکسوتان این رشته ورزشی در ایران درمیان گذاشتم: درمجموع اگر بخواهیم بررسی کنیم، دو عامل بسیار مهمی که فدراسیون والیبال، در سطح نوجوانان، جوانان و بزرگسالان ما به میان آورده است؛ یک برنامه‌ریزی صحیح و دیگری یک اجرای صحیح بوده است. خوشبختانه از زمانی که آقای دکتر داورزنی به‌عنوان ریاست فدراسیون تشریف آورده‌اند، در جاهایی در کل ساختمان‌های فدراسیون، می‌توانید ببینید بر در و دیوار شعار «ما می‌توانیم» نوشته شده است. چون حقیقت‌اش را بخواهید در سال‌های گذشته ما آرزوی‌مان این بود که از تیم کره حتی یک ست بگیریم، چه برسد به اینکه مثلاً تیم کره را ببریم یا از تیم ژاپن یک ست بگیریم یا تیم چین را ببریم. این‌ها آرزوهایی‌ بوده که سال‌های گذشته برای ما در والیبال بود. ولی خوشبختانه این شعار «ما میتوانیم» باعث شد که ما نه تنها تیم چین را بردیم و تیم کره را شکست دادیم، بلکه آمدیم فینال و بسیار خوب با تیم ژاپن بازی کردیم. این به این علت بود که زمانی که آقای داورزنی تشریف آوردند، توی سه رده‌ی تیم‌های جوانان، نوجوانان و بزرگسالان یک برنامه‌ریزی دقیقی کردند. خوشبختانه، هم اجرای دقیق توسط مربیان شد، و هم امکانات خوبی را در اختیار بچه‌ها قرار دادند. شما اگر بررسی بفرمایید در سال‌های گذشته، ما تیمی نداشتیم که با یک چنین تدارکات خوبی که این تیم ملی بزرگسال ما مواجه شد، مواجه بشود. یعنی چهار یا پنج اردوی خارج از کشور داشته باشد، در چهار - پنج تورنمنت خارج از کشورشرکت بکند؛ تورنمنت‌هایی که تجربه بشود برای بچه‌های ما. خوشبختانه این اردوهای بلندمدت در خارج از کشور و این تورنمنت‌ها باعث شد که ما تا فینال هم آمدیم. آقای حسینی به نظر شما سطح این دوره ازبازی‌ها درمقایسه با دوره‌های قبل چگونه بوده است؟ اتفاقاً این سؤال بسیار خوبی است. چون برخی از ناآگاهان به‌عنوان کارشناس وقتی صحبت می‌کردند، سال‌های گذشته اگر زمانی والیبال ما نتیجه می‌گرفت، می‌گفتند برای مثال که دو نفر از بازیکن‌های کره‌ای نبوده‌اند، دو نفر از ژاپنی‌ها نبودند، تیم‌شان در سطح بالا نبوده، چینی‌ها نفراتشان در مسابقات دیگر بودند و از این دست سخنان. این زمان هیچ بهانه‌ایی برای همان کارشناسانی که این‌ها را می‌گفتند، وجود ندارد و خوشبختانه تمام کارشناسان اذعان آوردند که بهترین تیم‌ها و بهترین نفراتشان را آورده‌اند. یعنی سطح کیفی مسابقات بسیار بسیار بالا بود و در این دوره ژاپن و تیم کره از بهترین بازیکنان‌شان استفاده کردند. [[photow01]] چطور توانستید بازیکنان را به آن حد خودباوری برسانید که در واقع دچار استرس نشوند در مقابل تیم‌های قوی‌تر از خودشان؛ مثل همین تیم‌هایی که الان ذکر کردید؟ فقط به خاطر این قضیه بود که بچه‌های ما درتورنمنت‌های مختلف شرکت کردند؛ در اردوهای بلند مدت در خارج از کشور، در صربستان و یا در روسیه شرکت کردند. وقتی در این مسابقات شرکت کردند، وقتی در روسیه با تیم‌های باشگاهی روسیه، در بلغارستان با بهترین تیم‌های بلغارستان مسابقه دادند و آن‌جا حضور داشتند؛ و حتا در خود صربستان با تیم خوب صربستان که می‌دانید، صربستان الان در اروپا منتخب است و اول شده در مسابقات لیگی و وقتی رفتند و با آن تیم‌ها بازی کردند، این شد که اعتماد به نفس‌شان پیدا شد. یعنی وقتی آمدند مقابل تیم دوم روسیه، تیم اول بلغارستان که در اروپا مطرح هست، دو بار مقابل بلغارستان بازی کردند و خیلی هم خوب هم که یک بازی را باختند و یک بازی را بردند؛ این خودباوری‌ها در این تورنمنت‌ها و در این مسابقات برای بچه‌ها بوجود آمد و غیر از این، الحق و النصاف مربی‌های ما هم خوب کار کردند. مربی‌هابا این‌که جوان بودند، با این‌که کم‌تجربه بودند و اکثر کارشناسان هم توقع‌شان نمی‌رفت که بتوانند یک چنین کاری را بکنند؛ این کار بزرگ را که مربی‌هی خارجی که قبل از این‌ها بودند، نتوانستند بیشتر از مقام پنجمی بکنند، انجام دادند و خوشبختانه کادر جوان مربیان ایرانی‌مان توانستند مقام دومی را بعد از ۳۴ سال برای ما به ارمغان بیاورند. آقای حسینی، به نظر می‌اید که در مجموع بسیار بیشتر از آن‌چه که از تیم‌تان انتظارش را داشته‌اید، این انتظارات برآورده شده‌اند. ولی حالا با این پیروزی انتظارات از والیبال ایران بیشتر هم خواهد شد. چه برنامه‌هایی برای آینده دارید و در واقع چه انتظاری از سازمان تربیت بدنی، در حمایت بیشتر از والیبال دارید؟ برنامه‌ریزی فدراسیون برای «گوانجو» هست، مسابقات آسیایی. خوشبختانه تیم‌های جوانان و نوجوانان ما درآسیا اول شدند. تیم نوجوانان‌مان در جهان دوم شدند، تیم جوانان‌مان، هرچند با یک بدشانسی در جهان، با وجود این‌که قبلاً مقام سوم جهان را داشتیم،خوشبختانه باز هم آمدند و خوب کار کردند. انشاالله به این نایب قهرمانی بسنده نکنیم؛ کار ما سخت‌تر شده و همین نگه ‌داشتن نایب قهرمانی برای ما در آسیا خیلی مشکل خواهد بود و تیم‌ها دیگر روی والیبال ایران یک حساب جداگانه باز می‌کنند و باز کرده‌اند. یعنی روی جوانان و نوجوانان ما که صددرصد برنامه‌ریزی می‌کنند؛ چون چند سال گذشته تیم‌های جوانان و نوجوانان‌مان همیشه نتیجه می‌گرفت. اخیراً همه می‌گفتند ما چرا در بزرگسالان نتیجه نمی‌گیریم؛ علت این نتیجه‌گیری امروز این بود که بعد از این‌که همان جوانان و همان نوجوانانی که در تیم‌های پایه‌ی ما نتیجه گرفتند راما رها نکردیم؛ روی همان نفرات کار شد و آن‌ها آمدند در مسابقات شرکت کردند. همان نفراتی که الان بهترین بازیکنان آسیا هم شدند. بله، اتفاقاً من هم می‌خواستم همین را بگویم که این هم یکی دیگر از موفقیت‌های تیم ملی والیبال ایران بود. آقای سعید معروف و همین‌طور محمد موسوی به‌ عنوان بهترین بازیکنان شناخته شدند. و یک استثناء که در تمام دنیا آمده در این مسابقات؛ آقای سعید معروف، پاسور ما بوده که به ‌عنوان مؤثرترین بازیکن است. یعنی هیچ‌جا سابقه نداشته است که یک پاسور تا حالا به ‌عنوان مؤثرترین باشد؛ یعنی هم پاسوری‌اش خوب بوده، و هم به ‌عنوان یکی از بهترین امتیازگیرهای مسابقات انتخاب شده است. در واقع خیلی بعید است که پاسور بتواند هم امتیازگیر باشد، هم مؤثر باشد و هم این که پاس‌اش را خوب بدهد. یعنی این استثنایی بوده که به‌ جرأت میتوانم بگویم جزو چهار ـ‌ پنج پاسور دنیا هست. بعد در ادامه، ما می‌خواهیم که جوانان‌مان و نوجوانان‌مان را رها نکنند. البته آقای سرکویچ مربی تیم نوجوانان‌مان بوده که در مسابقات جهانی تیم‌مان نایب قهرمان شده است و قرار شده که آقای سرکویچ با همان نفرات نوجوانان، با همان رده بیاید توی جوانان. چون سیستم کاری که با نوجوانان کرده را می‌خواهند ادامه بدهند که بیایند و در رده جوانان هم انشاالله نتیجه بگیرند. امیدواریم که این راه ادامه داشته باشد و همی‌نطور برای «گوانجو» ما برای ادامه‌ی راه هیچ مشکلی نداشته باشیم و مقام اول را به‌دست آوریم. ]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_191.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_191.html مجله ورزشی Fri, 09 Oct 2009 23:55:36 +0000 «کشتی، نیازمند انقلاب» ایران، در هفته‌ی گذشته برای نخستین‌ بار نایب قهرمان جهان در رشته‌ی کشتی فرنگی شد. به دنبال کسب مقام سومی جهان از سوی تیم ملی کشتی آزاد ایران در دانمارک حمید سوریان، فرنگی‌کار ایران در وزن ۵۵ کیلوگرم با دستیابی به مدال طلا قهرمان جهان شد و به همراه سه مدال برنز فرشاد علیزاده در ۷۴، حبیب‌الله اخلاقی در ۸۴ و امیرعلی اکبری در ۹۶ کیلوگرم، تیم ملی کشتی فرنگی ایران را برای اولین‌بار با ۳۹ امتیاز بر سکوی جهانی قرار داد. در این دوره از مسابقات ترکیه با ۴۴ امتیاز قهرمان جهان شد و جمهوری آذربایجان با ۳۸ امتیاز پس از ایران برسکوی سوم ایستاد. پس از ناکامی تیم‌های ملی کشتی ایران در بازی‌های المپیک چین، نتایج به‌دست آمده در دانمارک، کشتی ایران را به جایگاه اصلی‌اش در جهان نزدیک‌تر کرده است. [[sound]] برای بررسی این دوره از مسابقات و عملکرد تیم ملی ایران با ناصر نوربخش، مربی تیم ملی کشتی فرنگی گفت ‌و گو کردم و از او سؤال کردم که کسب مقام نایب قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی مدیون چه عواملی است؟ مهم‌ترین عامل موفقیت بچه‌های ما، برنامه‌ریزی خوبی بود که از آن اول طراحی شد و در چهارچوب آن برنامه‌ی کلی، تدارک تمریناتی علمی بود که به هرحال ما تلاش کردیم با توجه به علم روز دنیا و متدلوژی علم تغذیه آن را اجرا کنیم و بچه‌ها هم خب با توجه به این که ما در هر وزن دو یا سه نفر کشتی‌گیر خوب داشتیم، رقابت خوبی را در طول تمرینات داشتند و برای آماده ‌شدن به هم‌دیگر کمک‌های بسیار زیادی کردند. از طرفی هم تدارکات مؤثری که داشتیم، چه از نظر امکانات که فدراسیون کشتی برای بچه‌ها در اردوهای تیم ملی تدارک دیده بود و چه شرکت مناسبی که ما در تورنمنت‌های بین‌المللی داشتیم؛ به اضافه‌ی آن نظم و انضباط و همکاری مناسب که بین کادر فنی وجود داشت، همه‌ی این‌ها ‌توانستند نقش مهمی را در موفقیت تیم داشته باشند. به اضافه‌ی این‌ها خب مسائل زیاد دیگری هم بودند که یکی جوان بودن تیم ما بود که اکثر تیم بچه‌هایی بودند که برای اولین بار تیم ملی را تجربه کردند و انگیزه‌ی بالایی وجود داشت برای کسب مقام قهرمانی. آقای نوربخش، فکر می‌کنید تدارکاتی که تیم ملی کشتی فرنگی ایران قبل از ورود به این مسابقات انجام داده بود، چه تفاوتی داشت با تدارکاتی که قبل از ورود به المپیک انجام داده بود؟ ببینید، متأسفانه در آن مسابقات و در اردوهای تیم ملی برای شرکت در مسابقات المپیک اساساً تمرینات، تمرینات اشتباهی بود. یعنی تمرینات عملی نبودند؛ چه از نظر حجم تمرین و چه از نظر شکلِ تمرین. سطح تمرینات هم مناسب، مطلوب و در حد و اندازه‌ی مسابقات المپیک نبود و عامل اصلی شکست تیم در درجه‌ی اول این بود. کادر فنی که آن زمان فعالیت می‌کردند، روزهای آخر اختلافات گسترده‌ای داشتند؛ به شکلی که حتا به روزنامه‌ها هم کشانده شد و آن هم‌دلی و هم‌فکری که بین کادر فنی در این دوره بود، نسبت به دوره‌های قبل وجود نداشت. همه‌ی این‌ها متأسفانه عواملی است که از نظر روحی هم بچه‌ها آن شرایط مناسب و مطلوب را برای شرکت در مسابقات المپیک نداشتند. آن عوامل منفیِِ آن دوره، در این دوره وجود نداشت. طبیعی این است که ما عواملی که باعث موفقیت یک تیم می‌شود، همه‌ی اینها را شناسایی بکنیم، تا بتوانیم این‌ها را فراهم کنیم. اگرچه ما حتا در این مرحله هم، با وجود این‌که بچه‌ها توانستند مقام مناسبی را به دست بیاورند؛ همه‌ی عوامل مثبت و مناسب را به شکل احسن فراهم نداشتیم. ولی در مجموع شاید ما نسبت به تیم‌های شرکت‌کننده‌ی دیگر شرایط بهتری داشتیم که بچه‌ها توانستند بهتر بازی کنند و نتیجه‌ بگیرند. [[photow01]] روی حمید سوریان در مورد گرفتن طلا حساب می‌شد؛ انتظارتان روی چه وزنی برآورده نشد؟ ما انتظار داشتیم که کشتی‌گیر ۱۲۰ کیلوی‌مان، حداقل مقام پنجم را به دست بیاورد و اگر ایشان حداقل پنجم می‌شد، تیم ما عوض می‌شد. ایشان می‌توانستند برای تیم امتیاز بیاورند و شرایط تیم عوض بشود. ایشان اما به‌هرحال یک کشتی‌گیر با تجربه است و حدود ۹ـ ۸ سال عوض تیم ملی بوده و زمانی هم کاپیتان تیم بودند. ایشان به آن شکلی که ما انتظار داشتیم متأسفانه نتوانستند انتظار ما را برآورده کنند. ولی بقیه‌ی بچه‌ها، به همان حد و اندازه با بدشانسی‌هایی هم که بعضی‌هاشان داشتند، ظاهر شدند. شاید اگر آن شرایطی که برای تیم ترکیه به‌وجود آمد که شانس خوبی آوردند و جایگاه‌شان عوض شد؛ اگر برای ما به‌وجود می‌آمد، شرایط ما با اختلاف خیلی بیشتری عوض می‌شد. ولی خب بچه‌ها قرعه‌های زیاد مناسبی را نیاوردند و در عین حال گفتم که پنج‌تا از کشتی‌گیران‌مان برای اولین بار بود که تیم ملی را تجربه می‌کردند. به‌هرحال نه تنها جبران المپیک را کردید، نتیجه‌ای که به‌دست آوردید، از کشتی آزاد هم بهتر بود و برای اولین بار است که نایب قهرمان جهان می‌شوید. بله. ما الان برای اولین‌بار رسیدیم به این جایگاه بر سکوی قهرمانی. و هیچ‌وقت تیم ایران حتا سوم هم نشده بود اما تدارکات و امکانات و شرایطی که برای ما و تیم آزاد بوجود آوردند، مطابق برنامه‌های کلی و کلان فدراسیون کشتی؛ تقریباً یکسان بود، ولی این نشان داد که برنامه‌ریزی تمرینی ما و نوع تمریناتی که ما انجام دادیم، بهتر بوده که بچه‌هامان توانستند نتایج بهتری بگیرند. یک سؤال هم بپرسم در مورد تفاوتی که بین تیم کشتی فرنگی و تیم کشتی آزاد وجود دارد. در سالهای اخیر کشتی فرنگی پیشرفت کرده است، در حالی که کشتی آزاد کمی پسرفت کرده است و هنوز هم به آن جایگاهی که شایستگی‌اش را دارد نرسیده است. دلیل‌اش چیست به نظر شما؟ اگر بررسی کنید، الان در سطح کشور، کمیت کشتی آزاد شاید ۱۰ برابر کشتی فرنگی باشد. یعنی شما به هر شهری که بروید، حداقل یک سالن تمرینی کشتی آزاد وجود دارد. در صورتی که در کشتی فرنگی محدودیت زیادی هست و فقط سه یا باشگاه در چند شهر محدود است که تمرینات تخصصی فرنگی را انجام می‌دهند. این است که ما از نظر کمیت در مضیقه هستیم در رشته‌ی فرنگی. ولی با این وجود کیفیت کاری فرنگی‌کارها به خصوص زحمات و تلاش و رعایت اصول علمی تمرینات در رشته‌ی فرنگی، به‌وسیله‌ی مربیان رشته‌ی فرنگی به مراتب بهتر از آزاد است. جامعه‌ای که الان کشتی آزاد را هدایت می‌کند، را حداقل در سطح کشور، اگر بخواهیم، از نظر سطح علمی، از نظر مراتب تحصیلی، از نظر بار سنگین و تکنیکی این رشته، مقایسه بکنیم با کشتی فرنگی، متوجه می‌شویم که تفاوتهایی وجود دارد؛ اکثر بچه‌های فرنگی الان دیگر مثل قدیم نیستند. اکثراً تحصیلات دانشگاهی دارند، اکثراً از نظر متدولوژی تمرین سعی می‌کنند با توجه به علم روز دنیا تمرینات کاملاً علمی را انجام بدهند و همین عوامل باعث شده است که کیفیت کاری کشتی فرنگی در سطح کشور با وجود کمیت بسیار قلیلی که دارد، بالاتر ازکشتی آزاد باشد. چون من خودم یکی از مدرسین این رشته هستم؛ همیشه این را در جلسات مطرح می‌کنم که ما نیازمند به یک انقلاب علمی در سطح کشور هستیم؛ به‌خصوص این انقلاب علمی می‌بایست بیشتر در کشتی آزاد اتفاق بیفتد، چرا که این رشته گستردگی بیشتری دارد. ]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_190.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/10/post_190.html مجله ورزشی Fri, 02 Oct 2009 15:37:10 +0000 فردین معصومی: زورم به حریف روسی نرسید ایران در چهل و یکمین دوره‌ی مسابقات جهانی کشتی آزاد مقام سوم را کسب کرد. در این مسابقات که از روز بیست و یکم سپتامبر با شرکت کشتی‌گیران ۸۰ کشور در شهر هرنینگ دانمارک آغاز شده بود، روسیه با کسب چهار مدال طلا، یک نقره، یک برنز و ۶۳ امتیاز به مقام قهرمانی رسید و جمهوری آذربایجان با سه مدال نقره، یک برنز و کسب ۴۸ امتیاز نایب‌قهرمان شدند. در آخرین روز این مسابقات صادق گودرزی، ملی‌پوش ایران در وزن ۷۴ کیلوگرم، با بازماندن از دور نهایی، مراد قدیرف از بلاروس را از سر راه برداشت و به مقام سوم رسید. به این ترتیب با این برنز و طلای مهدی تقوی در وزن ۶۶ کیلوگرم و نقره فردین معصومی در وزن ۱۲۰ کیلوگرم، تیم ملی کشتی ایران با کسب ۴۰ امتیاز، مقام سومی جهان در رشته آزاد را از آن خود کرد. ایران که با هفت کشتی‌گیر و پس از یک اردوی هشت‌ماهه در این مسابقات شرکت کرده بود و نتیجه بهتری را انتظار می‌کشید، نهایتاً به رتبه سومی بسنده کرد. هر چند که مقام سومی راضی‌کننده‌تر از عنوان هفتم در دوره‌ی قبلی و یا مقام یازدهم در المپیک چین است. فردین معصومی، کشتی‌گیر قدرتمند ۱۲۰ کیلوگرمی ایران علی‌رغم ارائه کشتی ارزشمند در رویارویی با حریفانش، به‌خصوص دلاگنی‌اف از آمریکا، در فینال در برابر بیلیاف ماخوف روس مدافع قهرمانی کم آورد و به مقام دومی و کسب مدال نقره رضایت داد. با فردین معصومی در دانمارک پس از مسابقه و معاینه پزشکی‌اش گفت و گو کردم و از وی پرسیدم آیا انتظار بیشتری از نقره داشت؟ [[sound]] من زحمت زیادی کشیده بودم و به هرحال خدا را شکر توانستم مدال نقره بگیرم. به هر حال در کشتی فینال، زورم به حریف روسی اصلاً نرسید. من در کشتی با آمریکا واقعاً تخلیه شده بودم. نتیجه‌ی مسابقات برای تیم ملی ایران سه مدال برای کشتی‌گیران آزاد بود. آیا همین‌قدر انتظار داشتید یا انتظار مدال‌های بیشتری را داشتید؟ انتظار مدال‌های بیشتر را داشتیم. چون قرعه‌ی خیلی بدی نصیب بچه‌های ما شد. بعد هم وزن ۸۸ کیلوی ما مطابق انتظار ظاهر نشد و همچنین باید قرعه‌ی سخت وزن ۵۵ کیاوگرم، یعنی سعید ابراهیمی را هم در نظر گرفت. این مسائل باعث شد که تیم ما خوب نتیجه نگیرد. [[photow01]] سعید ابراهیمی یکی از کشتی‌گیرانی بود که مربیان سابق و کنونی کشتی در مورد وی گفته بودند: با وجودی که حریفانش، گاتسالف و گودشلیدزه را قبلأ شکست داده بود، اما این بار از حداکثر توانایی‌هایش استفاده نکرد. نظر شما در این خصوص چیست؟ سعید ابراهیمی به نظر من خوب کشتی گرفت. واقعاً قرعه سختی نصیب سعید ابراهیمی شد. خب حاجی مراد گاتسالف، قهرمان جهان و المپیک است؛ گوگشیلیدزه هم همین‌طور. سعید ابراهیمی در یک بدشانسی به این سه نفر برخورد کرد و کشتی‌گیر آذربایجانی آن‌طرف خیلی راحت فینالیست شد. آقای معصومی، مثل این‌که آقای گودرزی هم نتوانست به دور نهایی راه پیدا کند. به هر حال آقای گودرزی کشتی‌اش را گرفت. من نمی‌دانم. من سالن نبودم و به سالن نرفتم. از استقبال ایرانیان بگویید. گویا در سالن سر و صدا در حمایت از تیم ملی زیاد بود. ایرانی‌ها همیشه ثابت کرده‌اند در سخت‌ترین شرایط در خدمت ورزشکارانشان هستند. این‌جا هم پُر از ایرانی بود و هیجان خاصی به مسابقه داده بودند. تشکر هم می‌کنم از همه‌شان که زحمت کشیدند و آمدند. [[photow02]] غیبت و عدم همراهی آقای یزدانی خرم، رییس فدراسیون کشتی هم باعث تعجب بسیاری شده است. فکر می‌کنید به چه دلیل ایشان تیم را همراهی نکردند؟ به نظر من زیاد هم اجباری نیست که رییس فدراسیون در کنار تیم باشد. به هر حال سرپرست مسابقات، آقای اولیاء و نایب‌رییس فدراسیون، آقای محمدعلی صنعت‌کاران در خدمت تیم بودند. نمی‌دانم حالا چرا بعضی‌ها تعجب کردند از این‌که آقای یزدانی نیامدند. واقعاً نمی‌دانم علتش چیست. از روز جمعه مسابقات کشتی فرنگی هم شروع می‌شود. خودشان پیش‌بینی کرده‌اند که مدال‌های زیادی می‌آورند. نظر شما چیست؟ بسیار برای‌شان آرزوی موفقیت می‌کنم. به هر حال محمد بنا، کادر برجسته‌ی خوبی را جمع کرده و کشتی‌گیران خوبی را هم انتخاب کرده است. ان‌شاء‌الله که موفق باشند. [[photow03]] اما ستاره‌ی این دوره از مسابقات، مهدی تقوی کشتی‌گیر وزن ۶۶ کیلوگرم ایران بود که با قهرمانی در این وزن تنها طلای ایران را آن هم پس از سه سال کسب کرد. تقوی در مسابقه نهایی رسول زوکایف روس را در میان تشویق فراوان هواداران ایرانی در ورزشگاه، در دو تایم شکست داد و طلسم به دست آوردن مدال طلا را شکست. مهدی تقوی که به «جادوگر دنیای کشتی» شهرت یافته است، درباره‌ی چگونگی این موفقیت می‌گوید. همان‌طور که می‌دانید کلاً قبل از این مسابقات کل کارشناسان شانس مدال طلای من را زیاد می‌دانستند و همه‌شان می‌گفتند که من باید در این مسابقات طلا بگیرم. استحقاقش را داشتم. خدا را شکر تلاش کردم؛ زحمت کشیدم و به هدفم رسیدم. به هر حال شکست المپیک را جبران کردید. چه تفاوتی بود بین این مسابقات و آن تجربه‌ای که در المپیک داشتید؟ منظورم از لحاظ مربی‌گری و از لحاظ کادر فنی است. در مسابقات المپیک، تازه دو سه ماه بود که من از وزن ۶۰ کیلو به وزن ۶۶ کیلوگرم آمده بودم. بدنم جاافتاده نبود و کم‌تجربه بودم. شکست المپیک باعث شد که یک تجربه خوبی از آن مسابقات به دست بیاورم. در این مسابقات جهانی هم کادر فنی خیلی برای من زحمت کشید. واقعاً کادر فنی‌مان، خودشان کشتی‌گیر بودند، قهرمان بودند و بچه‌ها را درک می‌کردند. بچه‌ها با کادر فنی به نوعی جور (مچ) بودند. این اعتقاد کادر فنی باعث شد که در مسابقات نتیجه بگیریم. [[photow04]] درهمین حال مراسم وزن‌کشی کشتی‌گیران فرنگی کار در سالن مرکزی شهر هرنینگ دانمارک شروع شده است. و از روز جمعه هم فرنگی‌کاران ۸۰ کشور جهان در تلاش برای کسب مقام قهرمانی به رقابت با یکدیگر می‌پردازند. تیم ملی کشتی فرنگی ایران هم با هفت کشتی‌گیر در این رشته حضور دارد. وجود جوانان فرنگی‌کار در ترکیب تیم ملی کشتی فرنگی ایران، امید و انتظار مربیان و کادر فنی را در کسب مدال بسیار بالا برده است. مربیان تیم ملی کشتی فرنگی نسبت به کسب موفقیت ابراز اطمینان کرده‌اند. هر چند مربیان از حضور سه کشتی‌گیر اسراییلی در مسابقات جهانی کشتی فرنگی ابراز نگرانی کرده و آن‌ها را مشکل‌ساز خوانده‌اند. مربیان تیم ملی کشتی فرنگی اعلام کرده‌اند که در صورت رویارویی با کشتی‌گیران اسراییلی، ملی‌پوشان ایرانی تحت هیچ شرایطی با آن‌ها زورآزمایی نخواهند کرد. حال باید دید که آیا تیم ملی کشتی فرنگی ایران هم مانند رشته‌های ورزشی دیگر، بیماری یا آسیب‌دیدگی ورزشکاران را بهانه‌ی عدم حضور آنان در مقابل ورزشکاران اسراییلی عنوان می‌کنند. کشتی‌گیران ایران اگر از مبارزه با کشتی‌گیران اسراییلی امتناع کنند، باید در انتظار محرومیت باشند. البته ممکن هم هست که با ارائه دلایلی بخشوده شوند.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/09/post_189.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/09/post_189.html مجله ورزشی Sat, 26 Sep 2009 19:15:58 +0000 «ریزش در نیروهای حکومت بسیار زیاد است» جمعه‌ی گذشته در جریان راهپیمایی روز قدس، ده‌ها هزار نفر با استفاده از این فرصت، صدای اعتراض‌شان را به نتیجه انتخابات ریاست جمهوری، با شعارهایی در حمایت از میرحسین موسوی و مهدی کروبی منعکس کردند و بار دیگر قدرت حضور پر تجمع، و اراده‌ی مصمم خود را در شهرهای متعدد ایران به نمایش گذاشتند. در همین راستا، تلویزیون جمهوری اسلامی ایران پخش زنده‌ی مسابقه فوتبال میان باشگاه‌های استقلال و استیل آذین را قطع کرد، که گفته شد به علت شعارهای بی‌امان تماشاچیان و نمادهای سبز در استادیوم آزادی، بوده است. برگزاری روز قدس، از زاویه‌ی مقایسه‌ی اهداف اولیه‌ی آن با پیامدهای سیاسی تظاهرات امسال را، در گفت ‌و گو با مهندس حسن شریعتمداری، تحلیل‌گر و فعال سیاسی مقیم آلمان، بررسی کردم. [[sound]] ابتدا از ایشان سؤال کردم که، حضور گسترده‌ی مردم در مراسم روز قدس با وجود تهدیدهای سپاه پاسداران و آیت‌الله خامنه‌ای، آیا حاکی از تصمیم آن‌ها برای نوعی تعیین تکلیف سیاسی با حکومت است؟ بله. من فکر می‌کنم که مردم به این نتیجه رسیده‌اند که تعادل قوا به نفع آن‌ها در حال تغییر است و دیروز، در حقیقت، نقطه‌ی عطفی برای این زورآزمایی نابرابر بود. مردم احساس می‌کنند که ریزش در نیروهای مربوط به حکومت بسیار زیاد است؛ و چون آن‌ها به دنبال حق طبیعی خودشان هستند، که در قانون اساسی هم به آن اذعان شده است، امید دارند که به‌تدریج بسیاری از نیروهایی که متعلق به حکومت هستند متوجه خطاهای حکومت شده، و دست از تجاوز و تعدی به حقوق مردم بردارند. مردم، با این روحیه، به میدان آمدند و خوشبختانه موفق هم شدند. دیروز، در جریان راهپیمایی، به آقای خاتمی و مهندس موسوی حمله شد. قبلاً هم همان‌طور که می‌دانید؛ در تظاهرات‌های قبلی، به آقای کروبی حمله شده بود. آیا این حرکات به نظر شما نشانه‌ی استیصال مسؤولان است؟ بله. ببینید، دیروز، هم به آقای کروبی و خاتمی حمله شد،هم به ماشین آقای موسوی حمله شد و هم جسته و گریخته عده‌ای را گرفتند. بالأخره گروه‌های فشار وجود دارند و هنوز عمل می‌کنند. شاید خودسرانه و شاید هم با حمایت مراکز مخصوصی در بالای نظام این کار را انجام می‌دهند. ولی روی‌هم‌رفته، روحیه‌ی نیروهای خودسر و بسیجی پایین آمده و مردم هم این را حس کرده‌اند. و همان‌طور که دیروز دیدید، با وجود این فشارها، درگیری در روز قدس خیلی کمتر از آن بود که پیش‌بینی می‌شد. به‌هرحال دیروز موقعیت مناسبی بود برای راهپیمایی معترضین. چراکه به دلیل روز قدس، احتیاج به گرفتن اجازه نداشتند. فکر می‌کنید که چه قدم‌های دیگری در آینده، در همین راستا بتوانند بردارند، تا بتوانند این اعتراضات صلح‌آمیز خودشان را پیش ببرند؟ مردم با این تظاهرات، در حقیقت به نظام می‌گویند، یا به حق قانونی ما اذعان می‌کنی و به ما اجازه‌ی تظاهرات مستقل و مسالمت‌آمیز می‌دهی، یا همه‌ی مراسمی را که تو برپا می‌کنی ما ازآن خودمان می‌کنیم و به آن معنی می‌دهیم؛ فرقی نمی‌کند که مجوز بدهی یا کارهایی که خودت شروع کرده‌ای، ما تصاحب کنیم. مردم ابتکار را عمل دارند. یا در آینده حکومت مجبور خواهد شد که به آن‌ها هم اجازه بدهد تظاهرات مسالمت‌آمیز برگزار کرده، و حضور خودشان را ملموس بکنند؛ یا آن‌ها از هر جریانی مانند مسابقه‌ی فوتبال، مراسم عاشورا، مراسم عیدفطر و نمازهای جمعه استفاده خواهند کرد و حکومت را مستأصل می‌کنند. وقتی که ابتکار در دست مردم است، در حقیقت می‌توانند به ابتکار خودشان همه کاری بکنند. [[photow01]] آقای شریعتمداری، فکر نمی‌کنید با این شرایط موجود، الان زمان آن رسیده است که مراجع تقلید و روحانیون سرشناس، که تاکنون اکثراً سکوت کرده‌اند؛ موضع‌شان را مشخص کنند؟ و چرا فکر می‌کنید تا حالا نکرده‌اند؟ ببینید، مراجع تقلید چند دسته‌اند. عده‌ای اعتراض‌ کرده‌اند و عده‌ای ساکت هستند. در هر صورت، هیچ کدام هم به نفع آقای احمدی‌نژاد و آقای خامنه‌ای وارد میدان نشده‌اند. آن‌هایی که ساکت هستند بیشتر کسانی‌اند که یا می‌ترسند، یا به نحوی از راندهای حکومتی در گذشته استفاده‌های زیادی کرده‌اند و منتظر لحظه‌ای هستند - مانند تاجری که سبک و سنگین می‌کند - حس کنند پیوستن به صفوف مردم صرف داشته باشد. و شاید لحظه‌ای برسد که این‌ها حس کنند به صرف است که به صف مردم بپیوندند. این دسته خیلی کم‌اند، ولی با نفوذ‌اند. بنابراین پیوستن آن‌ها به صف مردم مهم خواهد بود. بسیاری هم معتقد هستند که برگزاری مراسم روز قدس، بیشتر یک حرکت نمایشی علیه اسراییل است، تا دلسوزی برای ملت فلسطین! آیا به نظر شما حمایت‌های جمهوری اسلامی ایران، حمایت‌های مالی که از سازمانهایی مثل «حماس» که به‌هرحال متهم به تروریسم هستند؛ به نفع فلسطینیان بوده، یا شاید بدون دخالت‌های جمهوری اسلامی در سی سال گذشته تاکنون صلح در منطقه برقرار می‌شد؟ تا آن‌جایی که به مراسم دیروز مربوط بود، اصولاً صحبت زیادی جز در نماز جمعه از روز قدس نبود و بیشتر مربوط به درگیری‌های داخلی ایران و همه‌ی شعارها نیز علیه حکومت بود. طی سی سال گذشته، در حقیقت نظام از روز قدس برای حضور خودش در خاورمیانه استفاده کرده و عملیاتی که این نظام داشته، به ‌هیچ‌ وجه به نفع مردم فلسطین نبوده است. مردم فلسطین داشتند به توافق می‌رسیدند، طبق نقشه و راهی که مبتکرش عربستان سعودی بود. ایران حماس را تقویت کرد، جهاد اسلامی را به‌وجود آورد و این توافق را به‌هم زد و مردم فلسطین را دچار آینده‌ای نامعلوم کرد. جهان اسلام و مردم فلسطین به‌خوبی این قضیه را درک می‌کنند؛ ولی از آن‌جایی که احتیاج به یک حامی بین‌المللی دارند و متأسفانه از آن محروم‌اند؛ با وجود همه‌ی عواقب نامعلومی که حمایت ایران از آن‌ها برایشان به‌همراه می‌آورد، چاره‌ای جز قبول آن ندارند. این سؤال هم پیش می‌آید که رهبران جمهوری اسلامی دائماً جنبش‌های اخیر در ایران را به بیگانه ربط دادند و درهمین رابطه بعضی کشورهای غربی را هم مورد حمله قرار دادند. در حالی‌ که خودشان مرتباً درامور کشورهای دیگر دخالت می‌کنند. مثلاً آقای احمدی‌نژاد قبل از این که نتیجه‌ی انتخابات افغانستان معلوم شود؛ به آقای کرزای تبریک می‌گویند و یا همین دخالت در مشکل بین اسراییل و فلسطینی‌ها که حتا کشورهای عربی هم مایل به دخالت مسائل آن‌ها نیستند. نظر شما در این مورد چیست؟ متأسفانه سیاستمداران ایران هم مثل اغلب سیاستمداران دنیا از گفتارهای اخلاقی استفاده می‌کنند و در عمل بسیار عمل‌گرا و ماتریالیست هستند. در سطح گفتمان، صحبت از حق مردم دنیا برای تعیین سرنوشت خودشان است؛ حقوق بشردر درجه‌ی اول است. همه جا در ایران ایراد می‌گیرند که چرا کشورهای دیگر مثلاً گوانتانامو دارند و حقوق بشر را نقض می‌کنند، و در عمل در کهریزک به مردم تجاوز می‌شود. در کشورهای دیگر هرجا که ایران امکان نفوذ دارد؛ با کمک به حرکات انتحاری و عملیات‌های تروریستی مردم بی‌گناه را از بین می‌برد و خودش همه‌ی آن کارهایی را می‌کند که دیگران را به آن مناسبت مذمت کرده است. در امور هر جایی که می‌تواند دخالت می‌کند. متأسفانه حکومت‌هایی که به دموکراسی متکی نیستند، خیلی بیشتر سیاست‌هایشان غیراخلاقی است و ایران هم سردمدار چنین سیاستی است. آینده‌ی ایران را چطور پیش‌بینی می‌کنید؟ فکر می‌کنید قدم بعدی معترضین چه می‌تواند باشد؟ ببینید، اولاً جنبش سبز دائماً در حال تکوین، بلوغ و تحول است و در اهدافش تجدیدنظر می‌کند. این جنبش از جنبشی علیه تقلب انتخاباتی شروع شد و دیروز درون این جنبش مردم به حکومت اخطار می‌دادند که«دیکتاتورها بدانند، این آخرین پیام است. جنبش سبز ایران آماده‌ی قیام است!» بنابراین دائماً اهداف جدیدی را برای خودش تعیین می‌کند. به نظر من عقلانی‌تر این است که این جنبش به سمت کسب حقوق برای انتخابات آزاد تحت نظارت بین‌المللی و حذف نظارت استصوابی شورای نگهبان و آزادی احزاب برود. البته پیش‌شرط چنین دست‌آوردی، در حقیقت عزل آقای احمدی‌نژاد از ریاست جمهوری، قبول رسمی تقلب در انتخابات گذشته و هم‌چنین محاکمه کردن آمرین و عاملین قتل‌ها و شکنجه‌هایی است که حداقل دراین مدت اتفاق افتاده است. این می‌تواند اهداف قدم به قدم این جنبش باشد. ولی برای رسیدن به این اهداف، باید از یک جنبش مقاومت به جنبشی ایجابی با رهبری مشخص تغییر جهت دهد. که این رهبری درحقیقت اهدافش را تعیین و تبلیغ کند. متأسفانه این جنبش شخصیت‌هایی را در رأسش دارد، ولی هنوز رهبری منسجمی ندارد.]]> http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/09/post_188.html http://zamaaneh.com/Mohebbi/2009/09/post_188.html خبر و نظر Mon, 21 Sep 2009 18:39:45 +0000