آدمهای مترو

آدمهای ِ مترو را دوست ندارم.آدمهای در اتوبوس واحد مهربانترند، به چشمانت بیشتر نگاه می کنند و دستت اگر سنگین باشد بیشتر کمکت می کنند.
آدمهای مترو خسته اند، کمتر می خندند و مدام تلاش می کنند که چشمانشان به چشمانت نیفتد ولی وقتی هم می افتد سرشار از بی تفاوتی و گاهی بد بینیست.

همه ماسکی بر چهره دارند که انگار به تکنولوژی شهرشان می بالند ولی تنها از روی خودخواهی!

ادمهای مترو سریع از پله های برقی پایین می روند تا در لوله های متحرک زیر زمینی جا بجا شوند، تاریکی چشم ِمهربانیشان را زده کور کرده، چرایش را نمی دانم،انگار ادمها روی ِ زمین نرم ترند تا زیر ِ زمین!

هزار و یک روزنه