سلام
نظر ندادن ما به همان دلایلی است که شما گفتید و دیگر به خاطر مورد قضاوت دیگران قرار گرفتن که مبادا اشتباه کرده باشیم و خلاصه همه از نبود اعتماد به نفس ناشی می شود که بازهمه از همان کئدکی ناشی می شود.اما درست شدنی است .با پرورش بالغ و گاهی ندیده گرفتن والد و کودک.

یکی از مشکلات نظر ندادن یاادامه ی بیاننظر ایسنت که صاحبان فضای نظر پذییری خود از طرفداران سیاست های مخالف ازادی بیان محسوب شوند. این نیز نه بخاطر انتخاب و جبهها گیری مشخصشان است بلکه هویت ایدوولوگیک ادمها چنین انها را به جهتگیری سوق میدهد گرچه خلاف ان ادعا شود. به گونه ای این فقط تبلیغ ازادیست نه خود ان. انسان نظر پذیر انسان نقد پذیراستو انسانی که می ایستد و نه روند کارش را با قدرت بیشتری تایید و از فضای نظر دهی چنین برای تثبیت کار خویش سود جوید. این مشکلات در رادیو زمانه نیز با گذر زمان کاملن در بخشهای متفاوت به چشم میخورد ولی ایننه نقد به رادیو زمانهمیتواند باشد بلکه نقد از ناتوانی خوی ما که فرهنگی چنین را جذب کرده و نمیتواند تکان خورد. ازین رو با نوشته یساده ای که چرا نظر نه چرا حرف نمیزنید مشکلی حل نمیشود. مشکل بسیار ریشه دار ازین حرفهاست و نوشته یمشا فقط نمای بیرونی یا تاریخی انرا نگاه کرده است. نظر دهی فقط محدود به اینجا نمیشود بلکه بخشی از ازادی بیان است . ما نمیتوانیم درک ناقصی از ازادی بیان داشته باشیم و ادعای باز بودن فضای نظر دهی را داشته باشیم. نقد فرهنگ . دین . الگو های ایدولوگیک و توان شنیدن سخنان واقعی حتا از دشمنان همه بخشی از ازاد یبیان است و بخشی از درک ناقص ما ازان . موفق باشید علیرضا. المان